Echt vroeg ben ik na een overigens bijzonder goede nachtrust niet opgestaan. Was niet nodig. Het zou pas rond twee uur hoog water zijn, dus konden we niet eerder uitvaren dan half een. De haven was al eerder diep genoeg, maar bij de uitgang van de vaargeul ligt een soort van drempel waar we gisteren bij hoog water ook niet meer dan een meter onder de kiel hadden. Omdat er aardig wat tijd was, zijn de heren per veerpontje van de jachthaven naar Bembridge over gezet en ben ik als enige aan boord gebleven. Effe in mijn eentje met een boek zal ik maar zeggen.<\/p>\n
Na twee uur kwamen alle heren op Ren\u00e9 na weer aan boord gewapend met brood en voor mij een stuk Brownie. Na de brunch heb ik weer een lekker bakkie gezet en de meegebrachte traktatie soldaat gemaakt.<\/p>\n
Na het eten werd alles opgeruimd en zeevast gezet. Er stond, ondanks de verwachtingen nog steeds een aardig windje. Half een zijn we vertrokken en nadat de drempel buitengaats was gepasseerd. (was iets minder dan een meter ruimte onder de kiel bleek) kozen wij het ruime sop.<\/p>\n
De oversteek zou anderhalf uur duren want we hadden ruime wind naar Portsmouth en het bootje liep snel. Toen we in de buurt kwamen van de vaargeul van Portsmouth werd er unaniem besloten om te gaan doen wat ik al van het begin van de zeilweek voorstelde, namelijk zeilen voor de lol \ud83d\ude09<\/p>\n
Herman gaf het roer aan mij en vervolgens gingen we overstag om dezelfde route weer terug te varen, maar nu aan de wind. Snel waren we weer in de buurt van Bembridge en daarom ging ik weer overstag om de koers naar Portsmouth te hervatten. Dit keer voeren we wel de haven in en passeerden daarbij de Haslar Marina, de thuishaven van, want wel wilde het vliegdekschip van de Engelse marine eens wat dichterbij bekijken. Rond de marineschepen waren continu twee scheepjes van de Harbourmaster aanwezig. Deze controleerde vermoedelijk of niemand binnen de vijftig meter afstand van de marine zou komen, hetgeen wij al eerder hebben gelezen op een groot bord bij de ingang van de haven. Op datzelfde bord en ook op de vele boeien die in de haven lagen was bovendien te lezen dat we maar zes knopen mochten varen. Wij voeren overigens maar vier knopen. Wij bleven met onze koers continu aan de overzijde van de vaargeul dus kwamen niet te dichtbij. Halverwege onze tocht dieper de haven in, werden we gepasseerd door een drietal kleine bootjes met een duidelijk hogere snelheid dan was toegestaan. Zo te zien waren het een soort rondvaartboten met toeristen die de haven en wellicht de marineschepen wilden bekijken. Nadat wij de marineschepen ruim gepasseerd waren draaide we weer om, om naar de jachthaven te varen. Terwijl wij weer langs de marine schepen voeren werden we weer gepasseerd door de drie toeristenbootjes. Dit keer kwam een van de Harbourmaster schepen in beweging en voer met blauwe zwaailichten in onze richting. De drie bootjes moesten stoppen en er werd met een van de schippers een gesprek gevoerd, waarna zij weer hun koers hervatten, maar nu met een duidelijk lagere snelheid als voorheen. Later kreeg ik van Bob te horen dat er op de marifoon een verzoek was gedaan om een aantal snel varende bootjes te benaderen.<\/p>\n
Na een uurtje rondvaren in de haven kwamen we in de thuishaven van de Katabatic aan en werd er aangelegd en was het tijd voor de laatste keer Port. Het was inmiddels weer redelijk weer en de rest van de middag en avond werd dan ook gebruikt om de drankvoorraad op te drinken en het laatste eten soldaat te maken. Uiteindelijk was het half elf toen iedereen op \u00e9\u00e9n oor lag.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Echt vroeg ben ik na een overigens bijzonder goede nachtrust niet opgestaan. Was niet nodig. Het zou pas rond twee uur hoog water zijn, dus konden we niet eerder uitvaren dan half een. De haven was al eerder diep genoeg, maar bij de uitgang van de vaargeul ligt een soort van drempel waar we gisteren … Lees verder Donderdag, 29 mei 2025<\/span>