Vanwege een motortreffen in Saalbach was de Zwölferkogelbahn in bedrijf. Al eerder had ik mij verdiept in de kabelbanen in de buurt en was tot de ontdekking gekomen dat de Zwölferkogelbahn naar de meest interessante wandelingen leidt en dat die pas vanaf 16 juni bruikbaar was. Tot mijn grote verbazing zag ik, in het voorbijrijden, dat deze draaide en na informatie ingewonnen te hebben bleek dat deze tot zondag te gebruiken was vanwege het eerder genoemde motortreffen.

Voor onze begrippen vroeg, zijn we naar Saalbach vertrokken alwaar we de lift naar boven hebben genomen. Het is een kabelbahn die ons, via een tussenstation alwaar we moesten overstappen, een een ruk naar ca. 1900m zou brengen en van daar uit zou de eerste wandeling/beklimming de top “Hohe Penhab” zijn.

De “Hohe Penhab” (2113m)

Daar het voor Larissa te doen was, zijn we verder gelopen naar de volgende top. Om daar te komen liepen we over de bergkam naar een wat lager gedeelte alwaar een kruising van wegen was. Larissa vond het bij aankomst wel genoeg en besloot samen met Henriëtte naar het tussen station van de kabelbaan te lopen en daar ons wachten, zodat Joost en ik nog verder konden gaan.

De pad over de bergkam leidde ons via vele klimmetjes en afdalingen via de Schoenhofer Wand naar een volgende locatie alwaar we terug konden gaan naar het tussenstation. Het was inmiddels fris geworden en er vielen was druppels, maar in de verte zagen we toch weer wat blauw aankomen, dus besloten we toch door te lopen naar de derde top.

Het liep via de nodige besneeuwde gedeelten van het pad redelijk steil naar boven en halverwege ging de zon weer schijnen en werd het ook weer lekker warm.

De “Manlitzkogel” (2247m)

Op de Manlitzkogel hebben we het Gipfelbuch getekend. Dit is een boek dat zich meestal in een kast aan het kruis boven aan de top bevindt alwaar je kan noteren dat je er geweest bent. Er was nog iets waar ik heb aangegeven dat ik er geweest was. Op deze top was ook een Geocache verstopt die, nadat wij deze gevonden hadden, sinds augustus het jaar ervoor niet meer was gevonden.

Inmiddels was het half twee en begonnen we aan de afdaling.

Onder aan de top konden we kiezen of we nog een top zouden beklimmen of dat we een afdalend pad zouden volgen. Maps.me gaf aan dat we het beste over de top zouden moeten gaan, maar daar het nog  een heel stuk naar beneden was en de dames een behoorlijke voorsprong op ons, besloten we toch geen gebruik te maken van het advies.

Het pad leidde ons gestaag omlaag en kwam uit op de “Panoramaweg” Het leek volgens de kaart dat rechtsaf weer terug leidde naar de eerder vermeden bergtop dus besloten wel linksaf te gaan. Dit was uiteindelijk niet zo’n goed idee, daar we langs de bergwand weer terug liepen, maar erger, steeds steile besneeuwde gedeelte moesten passeren. Dit ging in eerste instantie goed, maar na de tweede die een stuk steiler was met de mogelijkheid dat je naar beneden kon glijden gingen we bij de derde, die overigens nog niet bewandeld was,  toch maar van het pad af en cross-country door het dal naar de andere kant van de berg alwaar een pad terug liep naar het dal.

Het verloop van de wandeling ging voorspoedig,  al was het nog wel zo’n twee en een half uur lopen.

Beneden aangekomen troffen wij Larissa en Henriëtte bij de auto die op het punt stonden om ons tegemoet te rijden. Die hadden het zelfde pad een aantal uren eerder genomen en stonden dus al enige tijd te wachten. Onderweg hadden Joost en ik meerdere keren geprobeerd om telefonisch contact te zoeken met onder andere de woorden: “Ga alvast boodschappen doen, wij zijn nog wel een tijdje onderweg.”, maar dat lukte niet omdat beide beide mobieltjes niet bereikbaar waren. Later zou blijken dat hun mobieltjes waren “vast gelopen” en na restarten/resetten werkten deze pas weer.

Na de boodschappen waren we weer thuis en konden we eindelijk met de benen omhoog gaan zitten en rusten van deze inspanning.