Zoals ik al de in de vorige blog dag aangaf, zou de MS Verdi de grootste sluis in de Donau van deze reis aandoen rond drie uur in den ochtend. Ik zag het eerlijk gezegd niet zitten om een wekker te zetten, daar het programma van de afgelopen dagen toch meestal niet liep zoals die in eerste instantie was opgezet. Daarom besloot ik gewoon maar te gaan slapen en er op te vertrouwen dat ik net als voorgaande nachten wakker zou worden door een verandering in het vaar patroon. Welnu, zodoende ter bedden gegaan.
Ik werd wakker rond half vijf van een verandering in het toerental van de twee 1000pk catepillers die dapper in de machinekamer aan het werk waren om het schip met zo’n 18km/u tegen de stroom op te duwen. Mijn eerste reactie was, jammer, ik heb me dus verslapen. Ik ging mijn bed uit en deed het raam open om de situatie tot me te laten komen. In de verte voor het schip zak ik een verlichte dam en rode lampen die wel eens scheepvaartseinen konden zijn. Vervolgens heb ik google maps geraadpleegd en daarop zag ik dat we nog voor de bewuste Gabčikovo sluizen nog helemaal niet hadden gepasseerd. Bij nader inzien verbaasde me dit niet, daar het aantal te varen kilometers te veel was om zo’n acht uur af te leggen. Na een half uur ben ik opgestaan en ben ik aan dek gegaan om het invaren van de sluis mee te maken. In mijn (rubber) eendje stond ik aan dek, van achteren gade geslagen door de stuurman op de brug van het schip. Na enige tijd van observeren bleek het schip bijna tot stilstand te komen, dus heb ik op de brug aangeklopt. De kapitein bleek de stuurman te zijn en hij vertelde dat er problemen waren met de sluis en dat het zeker nog een uur zou duren. Met deze informatie ben ik toen naar beneden gegaan voor een bakkie. Tevens bleek de man van de receptie gezorgd te hebben voor verse croissants en verse jus de Orange. Het was inmiddels al zeven uur en inderdaad rond acht uur voeren we de sluis binnen. De sluis kan in een keer vier van dit soort passagiersschepen gelijktijdig schutten. Daarna ben ik me gaan melden voor het ontbijt.
Na het ontbijt werd er gemeld dat we nog een uur moesten varen voordat we de stad Bratislava zouden bereiken. Ik zou ik niet zijn als ik dat niet meteen zou gaan controleren. Na de route losgelaten te hebben in google maps zag ik dat het nog zo’n veertig kilometer was. Een simpel rekensommetje met dat van de huidige snelheid gaf aan dat we nog zeker drie uur zouden moeten varen. Ja hoor, half twaalf waren we bij de steiger in Bratislava. We legde aan naast een ander passagiersschip en gelukkig mochten we door het andere heen om aan de kant te komen, daar trappenlopen niet moeders sterkste kant is en ik de afstand nu gelukkig voor het grootste gedeelte per rolstoel kon afleggen.
Per rolstoel vertrokken we naar de wal en aldaar werden we opgewacht door een Slowaakse gids die Nederlands sprak. Althans op z’n Yoda! ¹) (Net als de gids in Budapest 😉
We kregen een mooie rondleiding door oud Bratislava, alwaar we vele wetenswaardigheden en anekdotes konden absorberen. De dame in kwestie had zeven jaar in Amsterdam gewoond en had daar Nederlands geleerd, maar had nog wat problemen met de juister volgorde van de woorden, dus werd vermoedelijk het Slowaaks één op één vertaald naar het Nederlands, wat weer als gevolg had dat ze een beetje sprak als Yoda! ¹) Het centrum bleek afgeladen met hoofdzakelijk heren in rode shirts die op het vroege uur een aantal drankgelegenheden van hun voorraad ontdeden. Navraag leerde ons dat er een belangrijke kwalificatie voetbal wedstrijd gespeeld zou worden tussen Slowakije en Wales.
Na de rondleiding gingen we weer aan boord voor de Lunch en direct daarna mochten we ons bij de bus gaan melden die ons naar het kasteel van Bratislava zou brengen. Weer een hele duw naar de wal en daarna gelukkig weer een makkelijk rit naar de bus. Mooie gladden wegen, rolstoelvriendelijk, net als we grotendeels tijdens de rondleiding hadden genoten. De bus moest voor het afrijden even wachten op bussen die nog meer supporters naar de stad hadden gebracht. Daarna reden wij af naar het kasteel.
Boven aangekomen bleek het vanaf de parkeerplaats nog een behoorlijk stuk omhoog. Over klinkertjes hotste en botste de rolstoel met mijn moeder, aangedreven door één Hanskracht de verdere heuvel naar het kasteel op. Niet zo stijl, maar toch wel een 15%. Boven aangekomen hadden we een mooi uitzicht over nieuw Bratislava, maar verder was er op een rolstoel onvriendelijke tuin niet veel anders te zien, dus……… de helling in omgekeerde richting. Om het een keertje voor mij makkelijk te houden heb ik de rolstoel maar losgelaten. Met een grote versnelling ging de rolstoel richting het dal aan de haal. Tot mijn grote verbazing bleef de rolstoel aardig in een rechte lijn al was het dan wel met steeds hoger wordende snelheid. Te laat zag ik dat de rolstoel het poortje van het kasteel zou missen en abrupt tot stilstand zou komen tegen de muur………….. Deze gedachten heb ik meteen uit gebannen en omdat ik de handgrepen van de rolstoel niet helemaal vertrouwde, deze komen nog wel eens spontaan van de metalen buis af, heb ik de metalen buizen met mijn duimen maar omsloten, opdat het wegschieten van de rolstoel wat minder tot de mogelijkheden ging behoren.
Bij de bus stond onze chauffeur TomTom te oreren bij zijn collega. Toen wij wilde instappen kreeg ik te horen dat zijn bus meteen terug zou gaan naar het schip. De andere zou de passagiers afzetten in het centrum. Al sinds het begin van de vakantie heb ik van mijn moeder te horen gekregen dat ze geen deodorant mee genomen had en of die ergens te koop was. Al sinds het begin van de vakantie heb ik mijn moeder medegedeeld dat dit soort artikelen niet te koop zijn in souvenirwinkeltjes. Vandaag was er op een steenworp van één kilometer afstand een hele groot winkelcentrum en daar wilde ik voor het vertrek van het schip een poging wagen om de wens van mijn moeder in vervulling te laten gaan.
Nadat ik, na een zware regenbui, eindelijk het schip had bereikt en mijn moeder afgeleverd had aan de goede zorgen van het personeel, ben ik te voet, gewapend met een antiregen, ook wel paraplu, richting dit winkelcentrum vertrokken. Een zeer groot gebouw met vier verdiepingen winkels samen gebracht in een soort passage. Tijdens een korte bocht zag ik een soort drogist die dit wel verkochten. Kort daarna was mijn wapenuitrusting uitgebreid met een flesje deodorant en mijn beurs drie euro lichter. Daar ik nog tijd overhad ben ik de rest van het centrum gaan bekijken en daar liep ik niet veel later tegen een Mega-DM. Nou ja, de buit is binnen dus daar blijf ik buiten.
Vanaf het winkelcentrum bereikte ik na een uiteindelijk mooie wandeling langs de Donau ruim op tijd het schip. Dit kreeg ik overigens bij de receptie van de hoofd Purser te horen: “Ben je nou al terug! Je was toch naar het winkelcentrum?”
Nadat ik de buit van mijn plundering had achter gelaten bij mijn moeder ben ik naar de bar gelopen, want al dat rolstoel duwen maakt een mens dorstig. Voordat ik mijn doel kon bereiken, werd ik tegen gehouden door een heer, met wie ik al veel woorden had gewisseld over varen en een zeemansverleden. Hij had bij de machinist geregeld of we een rondleiding konden krijgen in de machinekamer en vroeg of ik interesse had. Welnu, dat is altijd leuk, en heb mijn afwijking naar de bar maar even genegeerd.
De machinist leidde ons langs een hydrofoorruimte (Machine t.b.v waterdruk aan boord) Ruimte met de boegschroef en noodaggregaat. (Resp. Installatie om zeer precies te kunnen sturen en een toestel om eventuele stroomuitval voor vitale delen kan opvangen) We werden geleid langs de hutten van de bemanning, wasruimte, kombuis (keuken) en kwamen uiteindelijk in de machine kamer alwaar het een lawaai was vanwege het aggregaat dat de 240kW produceerde voor de stroom aan boord. De twee aggregaten werden geflankeerd door twee 1000pk sterke voortstuwingsmotoren en de stuurmachines. We werden gewezen op de airco, die daar ook te vinden was en de machinekamer controlepanelen. We bedankte de man hartelijk voor zijn moeite en informatie en dit keer weerhield niemand mij om de bar te bereiken.
In de salon nabij de drankafgifte balie kwam ik er achter dat ik erg voorspelbaar ben, dan wel inmiddels een bekende ben bij een bepaald deel van de bemanning. Voordat ik goed en wel binnen was kreeg ik vanachter de bar de vraag: “Erdinger Dunkel?”
Verreikt met een goed glas donker Wiezenbier ben ik met een boek aan dek gaan zitten en daar genoten van het uitzicht dat zich voltrok bij een ondergaande zon.
Later op de avond, nadat Jozef en Spätzenwilly gestopt waren met geluidsgolven produceren. Ik ben niet zo’n liefhebber van Duits gejengel heb ik me bij twee heren gevoegd met wie ik eerder die dag in de machine kamer was geweest. Samen hebben de bar van een deel van hun bier afgeholpen en de sluis vlak voor Wenen bekeken. Daar we dit keer niet dicht langs Wenen zouden varen, heb ik mijn oogjes dichtgedaan.
¹) Yoda: In de Star Wars films, een karakter hij was. Een bepaalde manier van spreken, hij had.