De dag begon met regen, maar zoals verwacht stopte het met regenen rond negen. De wolken losten snel op en de zon kwam rond tienen achter de berg vandaan en daarmee warmde de omgeving snel op.

Op het programma stond dat Jet en ik een wandeling zouden gaan maken langs de rivier de Verzasca tot een spectaculaire waterval en dat we daar opgehaald zouden worden door Larissa. Dit alles zou wel naar de middag geschoven worden, daar er eerst boodschappen gedaan moesten worden beneden in het dal. Helemaal daar, want de lokale COOP, drie dorpen verder heeft maar een beperkt assortiment. Een enkele reis naar het dal is al drie kwartier, dus deze reis zou inclusief boodschappen wel het leeuwendeel van de dag opslokken.

Rond ene waren ze weer terug en werden de bergschoenen aangetrokken, de rugzakken gevuld en vertrokken wij na tweeën.

Het eerste deel van de wandeling hadden we al een keer gelopen, toen we gepoogd hadden om een rondwandeling te maken door de bergen op donderdag. Om toch een beetje ander zicht te hebben besloten we langs de andere kant van de rivier te gaan lopen en pas op ons keerpunt van donderdag over te steken naar de overkant.

Het was een mooie wandeling die hier en daar behoorlijk op en neer ging. Onderweg passeerde we een Trustbox waarin honing te koop stond. Van Sabine hadden we Zwitserse Franken mee gekregen die overgebleven waren van haar reis en de hoeveelheid kwam precies overeen met de gevraagde twaalf Frank. Een potje met Kastanje honing werd gepakt. Het geld in de kas en de wandeling werd weer doorgezet.

We werden ingehaald door een groep jongere mensen op sportschoentjes. Wij sjokte verder en als Jet en ik te ver uit elkaar liepen ging Toby er alles aan doen om de roedel bij elkaar te krijgen. In de verte zag ik de mensen heen en weer lopen dwars op het pad en dichterbij gekomen was een van hen de schoenen aan het uittrekken, want er liep een riviertje over het pad die te diep was voor sportschoentjes. Wij zijn gewoon via wat stenen overgestoken, Toby er gewoon doorheen en verder gelopen. In de bergen is het toch wel fijn om goede schoenen te dragen.

Na een tijdje bereikte we een dorpje. Het pad liep kronkelend tussen de huizen door, waarvan bleek dat dit een verlaten dorpje betrof. Alle luiken dicht, maar alles wel goed onderhouden.

Het pad leidde ons verder langs de rivier die steeds wat onstuimiger werd en uiteindelijk bereikte we de verkeersbrug alwaar we de rivier zouden oversteken. Aan de overkant was een klein standje alwaar je ijs kon kopen en die kans werd waargenomen.

Van daar uit liep het pad wat minder grillig door een wat afgevlakt landschap. Volgens mijn kaart zou de waterval, waar we heen liepen ergens in de buurt moeten zijn, maar bij elke waterval die we passeerde, bleek het slechts een spoor van grote en kleine stenen vanuit de bergen zonder water. Het werd later en later en de benen lieten merken dat we al een aantal uren gelopen en geklommen hadden. Toch hebben we doorgezet en de waterval bereikt, die intussen niet meer zo spectaculair was. Er ligt geen sneeuw op de bergtoppen, dus een rivier moet het geheel hebben van regenwater. Die was er vannacht genoeg gevallen, maar het is een keertje op. Dichtbij ons huis is ook een waterval, althans een hoop stenen alwaar in de ochtend een heuse rivier was ontstaan die tijdens onze passage reeds was gereduceerd tot stroompje en bij terugkomst droog gevallen was.

De waterval waar we nu waren was nog behoorlijk groot, zodanig dat passeren in eerste instantie niet mogelijk leek. Er lagen stapstenen zodanig dat je droog over kon komen. Hier hebben we even gerust en foto’s genomen en daarna hebben op de kaart gekeken welke richting de kortste weg naar een brug was, alwaar we dan opgehaald konden worden. Doorlopen betekende een uur lopen, omkeren een kwartier. We zijn dus omgekeerd en Larissa gebeld waar en hoe laat we langs de weg zouden staan.

Bij de brug aangekomen, bleek dit een privé brug te zijn, dus weer op de kaart gekeken en de volgende was weer een kwartier lopen. Bij aankomst konden we  oversteken en daar stond Larissa te wachten en werden we snel weer teruggebracht naar de huisjes.

’s Avonds was het weer tijd voor een BBQ en omdat wij een beetje laat terug waren (zeven uur) was Joost al begonnen om de BBQ op te stoken. Ik hoefde het alleen maar af te maken. 😆

Vandaag was de dag dat mijn broer 60 geworden zou zijn. 

Volgens de weersverwachtingen wordt het vanaf dinsdag slecht weer met als uitschieter de vrijdag. Dat is toch de dag dat we weer richting Nederland gaan rijden, dus dat is niet zo erg.

Vandaag zou het de hele dag schitterend weer zijn, overdag. Daarom werd besloten om naar Monte Tamaro te gaan. In het doodlopende dal alwaar wij ons vakantieadres hebben zijn eigenlijk geen bergtoppen die te bereiken zijn. Ze zijn er zat, maar de toppen hebben allemaal zo’n 6 á 7 uur wandeltijd enkele reis. Daar ik wat slik wat mijn bloeddruk en hartslag laag houd loop ik niet meer met de snelheid van vroeger. Vermoedelijk sowieso niet, want ik ben tenslotte ook de 65 gepasseerd. In Oostenrijk zijn er nog wel eens wandelingen die beginnen op een parkeerplaatse ergens halverwege de berg en dan duurt zo’n wandeling vaak maar iets van 3 uur.

Monte Tamaro is te bereiken via een kabelbaan en daarmee hebben we ook het gebruik hiervan afgevinkt van de ToDo lijst. 😎

Om  bij Monte Tamaro te komen moesten we wel een stukje rijden. Eerst het dal van Verzasca uit, vervolgens het dal van de Flume Ticino oversteken en dan naar het plaatsje Rivera alwaar het kabelbaan dalstation zich bevindt. Op zich niet ver, maar hiervoor moesten we over zeer drukke wegen en daarbij werd er over het algemeen niet harder dan 40km/u gereden. Het is een afstand van 41km met een reistijd van meer dan een uur.

Na wat oponthoud door de plaats Lavertezzo en Cademazzo konden we aan de reis naar Rivera beginnen. Een brede weg en met een gangetje van 80km/u kwamen we boven in het dorp. Daar vonden we onze weg naar het dalstation van de kabelbaan.

De kabelbaan bracht ons in twee etappes naar boven. Na de eerste etappe kon je uitstappen en daar een tokkelbaan doen. We zouden daar op de terugweg gaan kijken. Boven aangekomen gaf ons mooie uitzichten over het dal van de Flume Ticino en de bergen er op heen. We waren nog niet op het hoogste punt en dat gingen we ook niet bewandelen, want ook hier bedroeg de wandeltijd meer dan we als tijd te spenderen hadden. Bovendien zou de laatste “talfahrt” om 18:00uur zijn en als je die mist, dan mag je ook nog het hele stuk naar beneden lopen. We hebben daar wat rond gewandeld en uiteindelijk hebben we gebruik gemaakt van de Rodelbahn die daar was uitgelegd.

We zijn weer naar beneden gegaan en dit keer uitgestapt op het tussenstation voor een bezoek aan de Tokkelbaan. Een ieder kon deze route in uiteenlopende moeilijkheidsgraden doorlopen, maar daarvoor werd er eerst een veiligheidstest gedaan. Luke wilde dit net als Yara graag doen, alleen Luke bleek te groot te zijn voor de minibaan. Dus hij zou de hoge versie moeten doen en dan krijg je een valbeschermingsharnas aan met daaraan twee kabels met klemmen om je te zekeren. Om te voorkomen dat je beide gelijktijdig losneemt op hoogte, is dat harnas uitgerust met een systeem die voorkomt dat je meer dan een kabel los neemt. Hiervoor werd je bekend gemaakt op de begane grond met test zekerlijnen zodat je kan wennen aan het systeem. Luke bleek dit echter niet zo snel op te pakken en had wat moeite om een katrol over de lijn heen te plaatsen en weer los te nemen. Op mijn advies heeft Joost ook zo’n harnas aangetrokken, zodat hij Luke kon bij staan op hoogte. Tijdens de daadwerkelijke tocht door de bomen bleek dit geen overbodige luxe.

Jet en ik zijn uiteindelijk teruggelopen naar de kabelbaan en zijn naar beneden gegaan, zodat we de auto op de terugweg nog konden opladen. Dit is namelijk op ons vakantieadres en in de directe omgeving niet mogelijk.

Rond drieën waren we weer bij de huisjes en konden we nog even in de tuin zitten. Het zou aan het eind van de middag gaan regenen, maar we hebben nog tot tien uur buiten gezeten en toen barste het pas los.

Gedurende de gehele nacht heeft het fors geregend wat duidelijk werd de volgende ochtend, toen bleek dat er grote watervallen waren ontstaan op de berg tegenover onze locatie.

Het zou ook vandaag weer mooi weer worden en dag zou benut worden met het maken van een rondwandeling in de buurt van Sonogno. Een wandeling die zou leiden langs de La Froda waterval. Daar de rondwandeling slechts een paar kilometer zou zijn, besloten Jet en ik om ook de afstand van de vakantie locatie naar het begin van de rondwandeling te voet af te leggen. Rond negen uur zijn we vertrokken. Toby had in in eerste instantie veel aandacht voor een hond die wat verderop Toby gade sloeg. Om te voorkomen dat de eigenaar met deze viervoeter in ons “vaarwater” terecht zou komen zijn we snel vertrokken naar het begin van het bad richting Senogno.

Het pad leid je langs de rivier, deze loopt gestaag op tot aan een hangbrug, van daar uit kun je oversteken naar het dorpje Frasco, of door lopen naar Sonogno. Toen we bij de brug aankwamen, stond de hond, die we bij het huisje gezien hadden, daar. Hoe kon deze daar reeds zijn, terwijl de eigenaar en deze viervoetige metgezel ons niet had gepasseerd en terwijl er volgens mijn wandelkaarten geen ander pad naar deze brug leidt? We zijn verder gelopen en na een half uur bereikte we de speeltuin alwaar we de andere leden van de familie ontmoetten.

Kort na ons arriveren zijn we het pad langs de rivier verder gaan volgen. We waren niet alleen op dit deel van het pad, daar het vermoedelijk een prettige wandeling is voor een zondagochtend.

Na een half uur bereikte we de waterval. Er viel niet veel water, maar nog steeds behoorlijk veel om het een spectaculair schouwspel te laten zijn.  Na een bezichtiging van een kwartier zijn we afgedaald naar de rivier en daar via de brug overgestoken.

Via de andere zijde zijn we teruggelopen naar het dorpje alwaar het een gezellige drukte was door de vele toeristen en de vele standjes alwaar je van brood tot antiek kon kopen. Na deze wandeling arriveerde we weer in de speeltuin alwaar we, Henriëtte, Toby en ik, na een korte rust periode weer aan de terugtocht begonnen.

Onderweg liep ik me toch af te vragen hoe de dame met de hond voor ons, de brug kon bereiken. De wandelkaart werd geraadpleegd en hier vond ik een aantal stukken pad, die nergens heen leken te gaan, maar wel in lijn lagen tussen de brug en onze tijdelijk woning. Het begin moest in ieder geval ergens nabij de brug zijn.

Toen we bij de brug aankwamen zijn we gaan zoeken en vonden daar een pad van enigszins plat getrapt gras door een weiland en een aantal bruggetjes over een klein stroompje. Deze zijn we gaan volgen en al snel werd die paadje een slecht onderhouden, maar duidelijk zichtbaar pad de bergen in. Na zo’n kwartier klimmen bereikte we een grasveld, alwaar een geasfalteerd weggetje bleek te stoppen. Na het volgens van dit weggetje kwamen we uit, iets hoger dan onze vakantie woning.

Bij aankomst bleek de rest van de familie al ter plaatse en na enige rust, mocht ik de buitenhaard weer ontsteken voor de zoveelste BBQ.

Na het eten werd de eenakter van de vorige keer weer opgestart. Oftewel, de nodige houtblokken en gloeiende kooltjes uit e buitenhaard werden kundig verplaatst naar de haard in de woonkamer en vervolgens daar weer op gestookt.

Na nog wat gezellig toeven is een ieder rond elven ter bedden vertrokken.

Vandaag zou het weer mooi weer zijn en inderdaad toen ik naar buiten keek nadat ik wakker was geworden bleek de lucht strak blauw, alleen de zon liet zich nog niet zien. Er stond een berg in de weg! Helaas, dat heb je nou eenmaal met bergen. Gewoon even wachten en dan komt de zon er achter vandaan. Niet nodig om de berg hiervoor af te graven.

De dames hadden besloten om weer een knikkerbanenpad te gaan lopen en wel die van Brione naar Lavertezzo. Deze wandeling zou een beetje te veel van het goede zijn voor de korte beentjes van Luke en Yara, dus zou er gelopen worden tot Motta. Dit was een afstand van 3km. Ik bleef achter en zou maar Motta rijden om ze te gaan halen en terug te brengen naar Brione waar de auto geparkeerd zou staan. Zo gezegd zo gedaan. Iedereen weg rond negen en ik met Toby bleven achter in alle rust.

Ik heb me bezig gehouden met het schrijven van dit relaas en bovendien was het fototoestel vreemd aan het doen en daar wilde ik ook wat aandacht aan besteden. Bij inschakelen, namelijk, opende de sluiter van het apparaat niet goed, zodat er geen beeld zichtbaar werd op het display. Ik heb daar even onderzoek naar gedaan en iemand schreef op internet dat vermoedelijk de solenoïde van de sluiter overleden zou zijn en dat reparatie vanwege een gebrek aan onderdelen niet mogelijk zou zijn. Een ander stelde voor om de accu van de camera eens op te laden. Dit laatste was niet nodig, want die was nog helemaal vol. Voor de zekerheid toch maar aan de lader gehangen en wat denk je, de camera werkte naderhand weer. Tenminste, dat dacht ik.

Inmiddels was het tijd om de rest van de familie te gaan halen. Ik ben naar Motta gereden en met een wagen volgeladen ben ik naar Brione gereden, alwaar ik een ieder op Jet en Luke na achter heb gelaten bij de andere auto en voor de boodschappen. Wij zijn weer naar de huisjes gereden.

Na de lunch ging een ieder naar beneden om bij het riviertje te gaan afkoelen. Jet en ik zijn even later gevolgd en ook langs het water gaan zitten. Ikzelf vond het al snel te warm, daar er in het geheel geen schaduw te vinden was en ben naar de overkant gegaan, alwaar een oase van schaduw te vinden was.

Na enige tijd werd ik vergezeld door Jet en Toby, want Toby was in het geheel niet gelukkig met het feit dat ik zover uit de buurt zat.

Terwijl ik daar zat, wilde ik wat foto’s nemen, maar de camera weigerde weer, door de sluiter niet te openen.  Daar de sluiter eerder wel werkte dacht ik aan een vastzittende sluiter in plaats van een defecte. De camera werd uit- en ingeschakeld en gelijktijdig gaf ik een klappen tegen de zijkant van het apparaat. Dit keer ging de sluiter wel open. Ik denk dat er stof of vuil tussen het mechaniek gekomen is. Ik weet nu wat ik er aan kan doen en in een later stadium kunnen we een poging wagen tot het schoonmaken van het toestel.

Na enige tijd met de voetjes in het koele water ben ik en Toby weer teruggelopen naar de huisjes en werden kort daarop vergezeld door de rest van het gezelschap.

Er was weer genoeg vlees ingekocht, dus werd de buitenhaard weer ontstoken voor de BBQ. Dit keer heb ik weer een beetje anders aangepakt en dat had als resultaat dat het vlees goed gaar en netjes gebruind van het rooster afkwam.

De kinders werden naderhand nog even opgejaagd voor het slapengaan door het spelen van tikkertje en uiteindelijk verstoppertje. Daarna was het bedtijd en wonder boven wonder waren ze in korte tijd onderzeil. Wij hebben nog even beneden gezeten, maar ook niet veel later het bed opgezocht.

Toen ik wakker werd bleek het geheel droog, althans het regende op dat moment niet, maar de bergen waren volledig schuil gegaan achter de laag hangende bewolking. Na het ontbijt stond ik op het punt om met mijn laptop buiten te gaan schrijven aan dit relaas, toen het begon te regenen en niet zo’n beetje ook. Het simpel weg oversteken naar het andere huisje maakte je al behoorlijk nat. Larissa, Jet en de kinders zijn vervolgens met de auto richting Gordola vertrokken en nadat Joost en Yara naar de slaapkamer waren vertrokken werd het stil in het huisje en kon ik ongestoord aan dit verhaal schrijven.

Het bleef de gehele dag straf doorregenen. Een beetje regen is natuurlijk helemaal niet erg, maar de hele dag? Het werd ook wat frisjes in het huis, daarom heb ik de haard maar aangestoken, al betekende dat wel, dat ik naar de houtvoorraad moest lopen en bovendien de nodige blokken met de bijl wat dunner te maken. In de warmte van de haard was mijn T-shirt in no-time weer droog. Bij nader inzien , bleef het niet de gehele dag regenen, want na vieren werd het droog en brak zelfs het zonnetjes door de wolken heen.

Daar het in ene redelijk weer werd, zijn Jet, Larissa, Luke en ik in de auto gestapt en zijn we naar de romeinse brug, de Ponte dei Salti in Lavertezzo gereden. Waar het de afgelopen tijd afgeladen was met toeristen (ik weet het ik hoor daar ook bij) was het nu geheel rustig en verlaten. Althans bij aankomst, want het mooie weer opeens, bracht meer mensen in beweging. Terwijl we daar waren liep het langzaam vol met mensen, op- onder- naast en in de nabijheid van de brug. Na een kwartiertje was het genoeg en zijn we weer terug gereden.

Het werd tijd voor de avond maaltijd. De dames hadden Pizza meegenomen uit Gordola en die zouden de oven in verdwijnen. Helaas bleek deze niet te werken, want we zitten al de gehele week op noodstroom en daarbij is de oven uitgeschakeld. Waarom weet ik niet, daar de oven op gas werkt en alleen stroom nodig heeft om te ontsteken en de werking controleren. Probleempje dus. Besloten werd, om een provisorische Pizzaoven te maken in de buitenhaard. Het was trial-on-error maar uiteindelijk lukte het redelijk en hadden we een behoorlijke Pizza. Het werd uiteindelijk donker, dus heb ik het vuur maar naar de binnen haard verplaatst, door blok voor blok brandend over te brengen. Kan best!

De rest van de avond werd in een gezellig warme huiskamer doorgebracht.

De dag deed zich wat druilerig voor. De wolken verborgen een groot deel van de bergen en er vielen zo nu en dan wat spettertjes. De verlichting deed het niet, daar de lading onder het kritieke niveau was gedaald. Het aggregaat moest worden gestart om de lading weer wat op te tillen. Larissa, Joost en de kinders zijn hierop richting Gordola vertrokken om wat vertier te zoeken. In eerste instantie werd gedacht aan een bak met water, maar het zwembad aldaar zou voor dit gezelschap zo’n 160 CHF aftikken (Iets meer dan 170 euro) en dit werd als duur ervaren, zeker als je denkt dat je maar een uurtje binnen bent. Er werd dus gekozen voor het bekijken van het stadje en de bijbehorende winkels.

Jet en ik besloten om nog een uurtje in het huisje te blijven om vervolgens een lange wandeling te gaan maken langs de rivier de Verzasca. Met z’n drieën (Toby was erbij) zijn we begonnen aan de afdaling naar de rivier en zijn aldaar richting zuid gaan lopen. Op de kaart had ik gezien dat er vanuit het plaatsje Gerra een pad de bergen in loopt die leid naar dat verlaten dorpje. Van daar uit zouden we dan mooi kunnen afdalen naar het huisje.

Het is langs de rivier een pad, van grind en hier en daar trappen om van hoogte te kunnen wisselen. We passeerden een aantal bruggen om vervolgens Gerra te bereiken. Vandaar uit besloten we het pad de bergen in een kans te geven. Het pad leidde ons langs een kerkje een kleine tandradbaan de bergen in. Langs het pad stonden bordjes met de waarschuwing dat er schapen losliepen die werden geleid door herdershonden. Het werd dan ook afgeraden om met een hond die richting uit lopen. Tevens werd er geadviseerd om de kudde niet te naderen en eventuele ontmoeting met een herdershond met geduld af te wachten totdat deze weer vertrok. Omdat we bang waren dat het wel een slecht kon aflopen met Toby, zijn we toch maar omgedraaid en langs de rivier teruggelopen naar het huisje. Het was intussen behoorlijk gaan regenen dus werd het laatste traject afgelegd gewapend met paraplu. Alleen Toby kreeg de volle laag.

Bij aankomst bleken de andere al terug. Er werd aan de maaltijd begonnen en ik besloot om de haard in het huisje aan te steken om wat meer gezelligheid te creëren.

Het aggregaat heeft gedurende de ochtend een paar uur en vanaf onze terugkomst tot aan het slapen gaan gedraaid en hierbij de lading kunnen optillen van 22,7 tot 25,5V. De zonnepanelen hebben hierbij natuurlijk in het geheel niet geholpen. Er is nog meer regen verwacht, dus mogelijk worden wat riviertjes weer wat voller, opdat de turbine weer kan worden gestart. Dat gedoe met dat aggregaat is toch wel een beetje behelpen.

Langs de rivier de Verzasca in het dal zijn een aantal paden. Deze zijn voorzien, vanaf het plaatsje Sonogno tot aan Gerra, van houten knikkerbanen. Hiervoor kun je op verschillende plaatsen houten knikkers (ballen met een diameter van zo’n acht cm) kopen. In het huisje bleken verschillende ballen aanwezig. Gewapend met drie ballen heb ik iedereen met de auto naar Sonogno gebracht, alwaar zij aan de wandeling terug zouden beginnen. (2,5km). Ik ben weer teruggegaan en ben vanaf het huisje in de richting van Sonogno betrokken. Halverwege kwam ik ze tegen. De knikkerbanen zijn sleuven, gemaakt in houten stammen en dikke takken, maar ook in steen. Een aantal zijn simpel en laten de bal van A naar B rollen, maar velen zijn voorzien van een extra constructie, zodat de ballen weer omhoog gebracht kunnen worden, om van spoor wisselen, of afgeschoten kunnen worden. Het idee is erg leuk, maar de wandeling met kleine kinderen is wellicht wat lang. Het laatste stuk omhoog naar de huisjes werd dan ook niet als prettig ervaren door hun.

De rest van de dag werd doorgebracht met lezen, spelen en natuurlijk met boodschappen doen in de “lokale COOP”

De dag begon zonnig en het werd uiteindelijk behoorlijk warm. In de schaduw onder een boom was het goed toeven en dat deden we dan ook. Er werden ochtend boodschappen gedaan aan het eind van het dal bij grote supermarkten in de plaats Gordola, want in Brione, tien minuten met de auto, was de COOP wel redelijk van artikelen voorzien, maar het is geen uitgebreid assortiment. In de middag zijn Henriëtte en ik gaan kijken hoe het met onze conditie was gesteld. We zijn een pad opgelopen naar, kwamen we later achter, een verlaten dorp in de bergen. Het was een steil klimmetje van iets meer dan een uur, maar bij het dorpje aangekomen bleek dit toch wel indruk te hebben gemaakt op ons en zijn we dus weer omgekeerd, maar nu via de rijweg, afgedaald naar de huisjes. Ondanks de vermoeienis bleek het toch prima te doen, we moeten alleen wat vaker stoppen om op adem te komen.

Aan het eind van de middag werd er een vuurtje gemaakt in de haard in de tuin en nadat deze voldoende gloeiende sintels had gecreëerd, werd er een rooster overheen geplaatst, zodat we de worstjes konden roosteren. Na de worstjes, moest ik weer wat hout op het vuur gooien om weer een nieuwe voorraad sintels te maken. Daarna was het tijd voor wat stukken vlees. Na de maaltijd en de afwas, was het uiteindelijk tijd voor de nachtrust.

De dag begon vroeg, daar zorgde mijn kleinkinderen wel voor 😉. Na het ontbijt werd de gebruikte bagage in de auto gezet en reden we af voor de tweede en laatste etappe naar Frasco in Zwitserland.

In eerste instantie ging de reis zeer voorspoedig. Met een gangetje van continu 110km/u reden we rustig maar gestaag over de Duitse autobahn. Bij de grens aangekomen, bleek deze onbemand en konden we zonder inspectie van onze paspoorten de reis voortzetten. Vanaf nu ging het een stuk langzamer, want na de grens waren het wegen die een maximale snelheid kende van 50 en 80km/u. Gedurende aardig wat kilometers werd de weg weer een autobahn en konden we weer met de gebruikelijk snelheid onze reis voortzetten.

Gisteren had ik gekeken waar ik het beste kon laden en vond een laadpalen complex in de buurt van het plaatsje Obfelden (250km afstand). Om daar te komen bleek nog niet zo makkelijk, want we reden van wegwerkzaamheden naar wegwerkzaamheden alwaar we steeds naar één baan werden geleid het geen steeds een file veroorzaakte van steeds 15 á 25 minuten. Wij reden via de route diede navigatie in de auto voorstelde, maar die hield geen rekening met files en dergelijke. Larissa en Joost werden geleid langs een andere route geleid door google en hadden minder file, maar reden wel op een langzamere route. Na een vertraging van een uur bereikte we de laadpalen bij Obfelden alwaar het intussen behoorlijk was gaan regenen. Hier bleken de meeste palen vrij en konden we dus direct gaan laden. De drukte van de vorige dag had vermoedelijk te maken met de vele weekend auto’s en terugkomende vakantiegangers. We konden droog een rondje lopen (de parkeerplaats was overkapt met afritten van de autobahn. Er was ook wat vertier in de vorm van een demonstratie van de brandweer. Vreemde plaats!

Na het laden kwamen in de buurt van de Gotthardtunnel, hier bleek ook een file voor te staan. Men wil niet te veel auto’s in de tunnel hebben, dus worden er steeds een aantal auto’s de tunnel in gestuurd, waarna er weer een wachttijd werd gestart. Dit keer had ik Waze aan staan en die gaf aan dat ik de autobahn moest verlaten. Normalerwijze zou ik dit niet doen, maar dit keer (na vele files) deed ik het wel. We werden via kleine weggetjes met wegwerkzaamheden, alwaar ik zonder te stoppen langs kwam (zonder geluk vaart niemand wel). Uiteindelijk kwam ik bij de tunnel aan en kon in één keer doorrijden zonder enig verkeer voor en achter mij. Met een gangetje van maximaal 80km/u reden we de 16,9 km van de tunnel door om er achter te komen dat het aan de andere kant van de berg ook regende.

Vanaf dit punt reed het zonder oponthoud door naar de afslag om het dal richting Frasco in te slaan.

Het laatste deel van de reis ging langzaam, daar de wegen erg smal waren en er geen overzicht was op tegenliggers. Intussen was de zon gaan schijnen en kwamen we na zo’n drie kwartier aan op onze locatie. Onderweg werden we nog gebeld door Larissa, dat het huisje waarvan we dacht dat dit ons vakantie adres was, reeds bezet was en de inwonende niet wist waar we moesten zijn. Toen wij arriveerde bleek het mysterie reeds opgelost en bleken ze een plaats verder op de berg te moeten zijn.

Het adres bestaat uit twee woningen. Eén met een woonkamer en slaapkamer op de eerste etage. De ander met twee slaapkamers op de begane grond en één slaapkamer op de tweede etage. Dit was meteen al een dingetje, want de verschillende woonlagen zijn alleen bereikbaar via de buitenkant en is er dus geen controle op slapende kinderen, ook was er maar één sleutel voorhanden. Bovendien viel steeds de spanning even uit om dan na zo’n tien minuten weer terug te keren. Ik heb hierop de eigenaar (Rolf) gebeld en deze meldde mij dat er maar één sleutel was, omdat de gasten steeds sleutels kwijt raken en sinds hij er maar één beschikbaar stelt en geen sleutels meer verdwijnen. Op het probleem omtrent het controleren van kinderen tijdens de slaap gaf hij aan, dat deze huizen traditionele Rustico woningen zijn die typisch zijn voor de regio Ticino en dat zij dit wilde handhaven tijdens het opknappen. Hij gaf aan dat er in de winkels verschillende camerasystemen te koop waren om dit slaapprobleem op te lossen. Door Larissa en Joost werd uiteindelijk gekozen voor een camerasysteem middels een app op twee oude telefoons via internet.

Het spanningsprobleem was wel een dingetje. Door de aanhoudende droogte van de afgelopen maanden was de watervoorraad aardig geslonken, zodanig dat de waterturbine, die de stroom verzorgt voor de huizen in de omgeving, uitgeschakeld moest worden. De enige spanningsvoorziening die overbleef, waren accu’s met een omvormer die geladen kon worden via zonnepanelen en een aggregaat. Deze laatste moest ik maar starten, daar de zonnepanelen volgens Rolf niet toereikend zijn. Het aggregaat wilden niet starten. Ik controleerde de gasflessen en die bleken leeg. Hij regelde meteen twee nieuwe flessen die vervolgens kort daarop werden bezorgd. Het mannetje, die in het geheel geen andere taal dan Italiaans sprak installeerde de flessen waarna bleek dat eentje toch niet leeg was. Vervolgens probeerde we te starten en dat lukte vervolgens nog niet. Uiteindelijk heb ik de startmotor maar een paar minuten laten draaien, waarna het aggregaat sputterend tot leven kwam. De man vertrok en liet mij achter in de rommelige installatie. De accu’s bleken niet te laden, daar alle apparatuur niet werkte. Verder inspectie wees uit dat de verdeeldoos vanuit het aggregaat leeg was. De stekkers van de apparatuur zaten in het verkeerde stopcontact. Nadat ik de boel had omgezet, kwam de apparatuur tot leven.

Rolf belde weer om door te geven dat hij een elektricien had geregeld om de apparatuur te controleren. Op de opmerking dat ik het een zooitje vond, gaf hij aan de technicus in kwestie op vakantie was gegaan terwijl de installatie nog niet af was. Hij adviseerde dan ook om het aggregaat niet langer dan een uur te laten draaien en dat hij expres één stopcontact had gemaakt bij de koelkast die we konden uitwisselen voor de Nespresso daar de installatie twee van die gebruikers niet kon trekken.

De elektricien kwam uiteindelijk, bekeek de zooi en kwam tot de ontdekking dat mijn aanpassingen correct waren. Hij liet mij een app installeren, zodat ik kon zien wat de status van de lading was. Deze moest naar 28V worden geladen, maar 26V zou genoeg zijn om de nacht door te komen. In de volgende dagen zou blijken dat het aggregaat het niet voor elkaar krijgt om gedurende een volledig dag de lading hoger te krijgen dan 25,5V en daarbij zit je, bij verkeerde wind, in de uitlaatgassen. Beetje jammer.

Ik ben rond half acht opgestaan en na het gebruikelijke ontbijt begonnen aan de laatste hand van de bagage en deze naar beneden gebracht. Alle bagage werd kort daarna in de auto gestouwd welke uiteindelijk behoorlijk vol zat. Larissa gaf aan dat de dakkoffer lang niet vol was en dus wat van ons kon overnemen. Dit was niet nodig, al kreeg Toby die op de niet neergeklapte bank achter mijn was vastgezet wel een paar keer wat bagage over hem heen. Dit zou later opgelost worden door alleen zachte dingen op de plaats naast hem te leggen.
Wij zijn na negen afgereden, een uur vroeger dan de bedoeling was. De reis ging voorspoedig en liep, zoals gewenst via Venlo. De navigatie wilde me graag via Zevenaar hebben, maar dat leek mij niet zo’n goed idee, daar er grenscontrole daar met grote regelmaat files veroorzaakte wat een paar dagen eerder zelfs had geleid tot een dodelijk ongeval. Op de A12 viel mij op dat de projectie van onder andere de snelheid op mijn voorruit slecht functioneerde. De informatie was erg donker en niet wit maar donker paars. Je zal precies zien dat zo’n handige functie faalt precies als de vakantie begint Een klap op het dashboard gaf geen verbetering, dus legde ik me er maar bij neer. Ter hoogte van Den Bosch deed ik mijn zonnebril even af, zodat ik wat beter wat informatie op het display kon zien. Toen viel voor mij het kwartje. Ik heb al jaren geen polaroid zonnebril gehad en die werkt slecht met een kwartsdisplay, daar die ook werkt met polarisatie.
Bij de overgang naar Venlo was geen spraken van grenscontroles en dus ook geen file. We reden met een constante snelheid van slechts 110 km/u over de Duitse autobahnen en hierbij bleek dat we niet de enige waren met die snelheid en dat er hele volksstammen zelfs nog langzamer reden. Na zo’n drie uur rijden werd het tijd voor een pauze en het opladen van de auto. Bij de eerste poging bleek de laadpaal defect. Bij de tweede poging bleken alle palen bezet en bij de derde ook. Bij de vierde bleek dit ook het geval, maar het leek er op dat er auto’s zouden vertrekken. We hebben uiteindelijk een kwartier moeten wachten alvorens te kunnen laden. Daarna was de accu snel tot 90% geladen, hetgeen genoeg was tot de tussenstop in het zwarte woud, het plaatsje Cald.
In Cald bleek het gehuurde huisje een heel groot pand met daarin vier slaapkamers, een ruime badkamer, een grote keuken, een woonkamer met daarachter een spelletje kamer met tafeltennis, voetbal, darts enz. Het balkon was ook groot, maar er stonden maar vijf stoelen, hetgeen voor ons natuurlijk prima is. In de direct buurt van het huisje bleek een Shell Recharge te zitten alwaar ik aansluitend de accu van de auto kon opladen tot wederom 90%, zodat we de volgende dag meteen een behoorlijk stuk konden rijden.
Het was die dag behoorlijk warm geweest en ook door de nacht bleef het ook nog warm en dit bleef behoorlijk hangen in het huis. Na een mooie zonsondergang werd er aan de nachtrust begonnen.