Ik was in een diepe slaap, toen Henriette in beweging kwam en mij daarmee wakker maakte. Een blik op mijn horloge leerde mij dat het al/pas half acht was. Nadat zij verdwenen was naar de was gelegenheid ben ik alle “rolgordijnen” gaan oprollen en het beddengoed weer helemaal achterin de bus opgestapeld. Nadat Jet terug was, was het mijn beurt voor de was gelegenheid. Alle douches waren vrij en misschien maar goed ook, want de straal die uit de douche kwam was van een dusdanig kaliber dat ik moe werd van het heen en weer rennen om alle druppels met mijn lichaam op te vangen.

Na het ontbijt zijn we afgereden naar Tarras Country Cafe voor de koffie. De koffie gelegenheid was onderdeel van een gehucht, bestaande uit de koffie gelegenheid een aantal kleding- en souvenirwinkels, een toiletgroep, een door de telefoon verlaten telefooncel en een kleine parkeerplaats.

Vandaar uit zijn we naar de Clay Cliffs gereden. Dit is een kleine bergkam die bestaat uit klei met stenen. De keten deed mij denken aan een vergelijkbare plaats in Zwitserland De Pyramides d’Euseigne alleen lagen er op de bergpilaren van de Nieuw Zeelandse versie geen stenen bovenop.

Overigens om bij die Clay Cliffs te komen moesten we zo’n 10km over een Gravelweg rijden waarop maar 30km/u was toegestaan en waar de camper behoorlijk wat stofwolken veroorzaakte. Na de rit over deze weg bleek alles nog goed vast te zitten en ook de meeste organen in onze lichamen niet overdreven verplaatst.

Na wat rondgewandeld te hebben bij dit natuurfenomeen zijn we een klein stukje teruggereden naar het plaatje Omarama alwaar we een lekkere lunch genuttigd hebben.

Van Omarama uit zijn we weer doorgereden en zijn we even een klein stukje afgeweken van de route om the Pelennor Fields te gaan bekijken. We moesten hiervoor wel langs een weg parkeren om vervolgens een hele hoge dijk te beklimmen. Dit is een zeer wijds terrein met daar achter bergen. Met een beetje fantasie kon je de plaats Minas Tirith hier voorstellen.

We zijn hierna weer terug gereden om vervolgens over de hoofdweg verder te rijden tot Lake Pukaki vanwaar we een mooi uitzicht hadden op Mount Cook. Morgen gaan we overigens kijken of we dichterbij kunnen komen, maar je kan maar alvast foto’s hebben van deze berg zonder dat deze wordt verborgen door wolken.

Hierna zijn we gereden naar het eindpunt van deze dag. Een vakantiehuis aan Lake Tekapo. Shirley snakte inmiddels naar slapen in een normaal bed. Jet en ik hadden als afgesproken gewoon in de camper te slapen, daar het bedje daar gewoon klaar staat.

Des avonds hebben we nog aardig lang op de veranda kunnen zitten met van daaruit een prachtig uitzicht over onder andere Mount Dobson.