Henriette bleek een schoen kwijt te zijn. De hele camper werd binnenste buiten gekeerd, maar de schoen bleek nergens te bekennen. Vermoedelijk is deze bij een stop, waarbij we onze bergschoenen aan trokken, uit de auto gevallen en er vermoedelijk onder gerold zodat dit schoeisel uit ons gezichtsveld was verdwenen. Jet was er erg mistroostig onder, want het was een schoen van het paar waarvan ze er eigenlijk geen wilde missen.
Rond half tien zijn we afgereden naar een Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Onderweg daar naar toe kwamen we langs een plek waar we de dag ervoor gestopt waren. Wellicht dat de schoen daar ergens lag. Wij zijn dus gestopt bij die parkeerplaats, maar waar we ook keken, geen schoen. Dan ligt deze vermoedelijk bij de Clay Cliffs. Volgens de GPS zou dat 46km uit de richting zijn, dus zijn we onze weg vervolgd naar Mount Cook. Shirley en Chriss hadden niet opgemerkt dat we niet meer achter ze zaten en waren dus doorgereden. Ik dacht dat ik gisteren goed opgelet had en wist welke afslag ik moest nemen, dus reed vol goed moed de weg die ik me meende te herinneren. Na zo’n tachtig kilometer begon ik toch wat nattigheid te voelen dus appte naar de andere auto wat hun locatie was. Daaruit bleek dat ik inderdaad een afslag had gemist. Wij zijn omgedraaid en kwamen zo’n drie kwartier later aan als S & C.
De weg er naar toe leidde ons langs een groot water reservoir genaamd Lake Pukaki die geheel gevuld werd door bijzonder blauw smelt/gletsjer water uit het Mount Cook Massief, zal ik het maar noemen. Veel van deze meren zijn gevormd door gletsjers en worden gebruikt als spaarbekkens en zijn door kanalen met lagergelegen meren verbonden die op hun beurt ook water krijgen uit de bergen. Dit alles wordt hoofdzakelijk gebruikt om op meerdere punten met hetzelfde water gebruikt om energie op te wekken.
Aangekomen bij het Sir Edmund Hillary Alpine Centre hebben we koffie gedaan en hebben we een klein stukje gelopen om een goed uitzicht op Mount Cook te krijgen. Van daar uit zijn we naar een andere parkeerplaats gereden waarvandaan een aantal paden lopen die naar een uitzichtpunt op de gletsjer loopt, langs de morenen voert richting de gletsjer en eentje die naar de rivier loopt vanaf de gletsjer. De laatste twee hebben we gelopen. De eerste was een pad die via vele traptreden naar de top van de voormorenen liep.
De gletsjer was in de verte zichtbaar en er had zich een meer gevormd tussen de oude voormorenen en de gletsjer zelf (De gletsjer smelt ieder jaar zo’n 100m verder af). Over dat meer voeren een aantal speedboten, waarmee je helemaal naar de gletsjer kon varen. Vanaf die top hadden we een mooi uitzicht over de bergen en de gletsjer. Daarna zijn we weer naar beneden gelopen en via een ander pad naar de rivier. (Van daar uit kon je ook bij de speedboten komen) Bij de rivier moesten we nog over een aardig stuk met stenen klauteren voor het mooiste uitzicht.
Na half vier zijn we weer aan de terugreis begonnen die zonder bijzonderheden na een uur eindigde op de zelfde locatie als gisteren, oftewel Lake Tekapo.