Vandaag was de dag dat mijn broer 60 geworden zou zijn. 

 

Volgens de weersverwachtingen wordt het vanaf dinsdag slecht weer met als uitschieter de vrijdag. Dat is toch de dag dat we weer richting Nederland gaan rijden, dus dat is niet zo erg.

Vandaag zou het de hele dag schitterend weer zijn, overdag. Daarom werd besloten om naar Monte Tamaro te gaan. In het doodlopende dal alwaar wij ons vakantieadres hebben zijn eigenlijk geen bergtoppen die te bereiken zijn. Ze zijn er zat, maar de toppen hebben allemaal zo’n 6 á 7 uur wandeltijd enkele reis. Daar ik wat slik wat mijn bloeddruk en hartslag laag houd loop ik niet meer met de snelheid van vroeger. Vermoedelijk sowieso niet, want ik ben tenslotte ook de 65 gepasseerd. In Oostenrijk zijn er nog wel eens wandelingen die beginnen op een parkeerplaatse ergens halverwege de berg en dan duurt zo’n wandeling vaak maar iets van 3 uur.

Monte Tamaro is te bereiken via een kabelbaan en daarmee hebben we ook het gebruik hiervan afgevinkt van de ToDo lijst. 😎

Om  bij Monte Tamaro te komen moesten we wel een stukje rijden. Eerst het dal van Verzasca uit, vervolgens het dal van de Flume Ticino oversteken en dan naar het plaatsje Rivera alwaar het kabelbaan dalstation zich bevindt. Op zich niet ver, maar hiervoor moesten we over zeer drukke wegen en daarbij werd er over het algemeen niet harder dan 40km/u gereden. Het is een afstand van 41km met een reistijd van meer dan een uur.

Na wat oponthoud door de plaats Lavertezzo en Cademazzo konden we aan de reis naar Rivera beginnen. Een brede weg en met een gangetje van 80km/u kwamen we boven in het dorp. Daar vonden we onze weg naar het dalstation van de kabelbaan.

De kabelbaan bracht ons in twee etappes naar boven. Na de eerste etappe kon je uitstappen en daar een tokkelbaan doen. We zouden daar op de terugweg gaan kijken. Boven aangekomen gaf ons mooie uitzichten over het dal van de Flume Ticino en de bergen er op heen. We waren nog niet op het hoogste punt en dat gingen we ook niet bewandelen, want ook hier bedroeg de wandeltijd meer dan we als tijd te spenderen hadden. Bovendien zou de laatste “talfahrt” om 18:00uur zijn en als je die mist, dan mag je ook nog het hele stuk naar beneden lopen. We hebben daar wat rond gewandeld en uiteindelijk hebben we gebruik gemaakt van de Rodelbahn die daar was uitgelegd.

We zijn weer naar beneden gegaan en dit keer uitgestapt op het tussenstation voor een bezoek aan de Tokkelbaan. Een ieder kon deze route in uiteenlopende moeilijkheidsgraden doorlopen, maar daarvoor werd er eerst een veiligheidstest gedaan. Luke wilde dit net als Yara graag doen, alleen Luke bleek te groot te zijn voor de minibaan. Dus hij zou de hoge versie moeten doen en dan krijg je een valbeschermingsharnas aan met daaraan twee kabels met klemmen om je te zekeren. Om te voorkomen dat je beide gelijktijdig losneemt op hoogte, is dat harnas uitgerust met een systeem die voorkomt dat je meer dan een kabel los neemt. Hiervoor werd je bekend gemaakt op de begane grond met test zekerlijnen zodat je kan wennen aan het systeem. Luke bleek dit echter niet zo snel op te pakken en had wat moeite om een katrol over de lijn heen te plaatsen en weer los te nemen. Op mijn advies heeft Joost ook zo’n harnas aangetrokken, zodat hij Luke kon bij staan op hoogte. Tijdens de daadwerkelijke tocht door de bomen bleek dit geen overbodige luxe.

Jet en ik zijn uiteindelijk teruggelopen naar de kabelbaan en zijn naar beneden gegaan, zodat we de auto op de terugweg nog konden opladen. Dit is namelijk op ons vakantieadres en in de directe omgeving niet mogelijk.

Rond drieën waren we weer bij de huisjes en konden we nog even in de tuin zitten. Het zou aan het eind van de middag gaan regenen, maar we hebben nog tot tien uur buiten gezeten en toen barste het pas los.

Gedurende de gehele nacht heeft het fors geregend wat duidelijk werd de volgende ochtend, toen bleek dat er grote watervallen waren ontstaan op de berg tegenover onze locatie.