De dag begon rustig en vroeg. Een verlaten woonkamer met de sporen van een afgeraffelde avond (glazen, kopjes, lege chipszakken e.d.) begroete mij. Een snel ontbijt later heb ik de tuinslang gepakt voor een stukje “down-hill work”. De auto wassen en uitmesten. Het down-hill hierin is natuurlijk het feit dat de auto waarschijnlijk volledig onder de kadavers van insecten zou gaan zitten tijdens de reis van Nederland naar Zwitserland. Gelukkig had ik kort daarvoor de auto volledig in de was gezet, dus zullen die zich waarschijnlijk wel makkelijk laten verwijderen bij terugkomst.Henriëtte had in de afgelopen dagen de nodige zaken die met kamperen te maken hebben verzameld en er restte die dag alleen nog het inpakken van de persoonlijke bagage en feestartikelen zoals fototoestel, boeken, laptop (o.a. voor de website) laadapparaten etc.etc.
Het inladen van de nodige zaken begon pas in de avond, daar we een deel van de middag hadden gebruikt met slapen en het kijken naar de Tour de France. Zoals elk jaar, is mijn eerste reactie: “Dit gaat er allemaal niet in, in de auto”. Dit keer had ik nu de uitwijk naar de auto van Sabine, al had ik uit haar richting al begrepen dat daar niet veel ruimte in over zou blijven. Het feit dat ik de tent van Sabine en Andy in mijn auto had gestopt, gaf in mijn ogen het recht om toch wat zaken van andere in hun auto te deponeren.
Rond negen uur was alles gepakt en gezakt en rond tien uur stapte we, al vergeten dingen uit huis graaiend, in de auto en reden uitgezwaaid door Larissa en Madelon af. Andy reed de eerste honderd meter voor ons uit, maar bij de Mauritssingel aangekomen scheidde onzen wegen zich reeds.De weg naar Zwitserland zou dit jaar via de rechts-Rheinische route lopen. Bij Arnhem reeds, begon Beatrix (de damesstem in de GPS van Hyundai) al te “piepen”. “Er zijn ernstige verkeersproblemen op uw route”. Deze tekst laat mij meestal niet afschikken, daar ze altijd van een mug een olifant maakt. (Wellicht moet de GPS als illusionist gaan werken).
Dit keer zou het om een afgesloten autobahn gaan ter hoogte van Keulen. Zoals ik al zei, ik liet mij hierdoor niet afschikken en de olifant bleek dit keer niet eens een mug te zijn, daar het om een stuk autobahn richting Essen ging die we niet eens zouden gebruiken.
Snel reden we door Duitsland en drie stops later bereikte wij Basel. Gelukkig hadden we reeds een autobahnfignet, dus konden we zonder stoppen de grens over richting Bern.
Vlak voor Bern zijn we op zeer dringend verzoek van Sabine toch nog even gestopt voor een “frisse” neus. Haar opmerking hierbij was: “Ik dacht dat ik last van mijn rechter voet zou krijgen tijdens het continu gas geven, maar ik had uiteindelijk alleen problemen met het open houden van mijn ogen.” De hele reis heb ik alleen in de auto gezeten en heeft Henriette Sabine gezelschap gehouden, dus met het verkopen van een hoop onzin met verlengsnoer, zijn zij lachend de nacht doorgekomen. Ik echter moest het doen met muziek en een hoop commentaar op Beatrix die het continu nodig vindt om mij te zeggen dat ik bij een afslag links aan moet houden. Waarom geeft dat apparaat niet alleen verwijzingen door als ik van weg moet veranderen. Uiteindelijk ben ik op een compromis gekomen door haar verwijzingen naadloos om te zetten in verwensingen van mijn zijde. (allemaal netjes natuurlijk)Rond negen uur ’s ochtends reden wij de camping op.