Onze locatie:	NB 50° 32′ 41,2″
	WL 4° 5′ 6,8″
Hoogte:	670ft

De dag brak aan en het was regen, regen en nog eens regen en bovendien een kleine lekkage in de tent. Precies waar het touwtje had gelopen die in Tintagel over de tent had gespannen om het geklapper enigszins tegen te gaan, lekte op de naad een drupje water iedere (zeg) tien seconden. Daar daaronder precies een hoofd was gepositioneerd, mijn hoofd wel te verstaan, werd de eigenaar hiervan wakker en plaatste hij/ik, om verder geen plassen water te krijgen in de tent, zijn lederen vest op die locatie. Omdat er nu weinig ruimte overbleef heb ik mij maar 180 graden gedraaid en ben verder gegaan in mijn boek.

Tegen tien uur werd het droog en besloot ik op te staan. Buiten dreven er langs het uitspansel donkere dreigende wolken, maar op een of andere manier bleef het bij dreigen en ben ik dus buiten gaan zitten.
Voordat ieder goed en wel z’n bed uit was, was het tegen elf en kon er wederom een dag als verloren worden beschouwd. Verloren? Er werd een bezoek gebracht aan het plaatsje Tavistock en aldaar werden alle uitvalswegen getoetst op de aanwezigheid van een supermarkt. Op geen enkele locatie werd er een gevonden dus werd er een koers uitgezet naar Plymouth en tijdens het rijden naar die plaatst ontdekten wij dat we een uitvalsweg gebruikte die we niet geheel hadden uitgetest en ja hoor daar waren ze dan, meerdere supermarkten bij elkaar, zelfs een Liedl, je mot toch wat.
Alle benodigdheden en on-nodigdheden werden aangeschaft en reden we weer terug naar de camping. Daar de camping in de Moor ligt, ben ik nog een klein stukje doorgereden en het bleek dat we na zo’n 100m de uitgestrektheid in konden lopen.

Er werd een goede lunch gebruikt. Eieren met Spek en Kaas zijn mijn definitie van een goede lunch. Oke, niet zozeer goed, maar wel lekker.

In de namiddag besloten Henriëtte en ik toch maar eens een stukje te gaan lopen. Inderdaad binnen honderd meter waren we in het natuurgebied en aldaar waren wij al snel letterlijk van het pad af. Alles lijkt hier op een pad, vermoedelijk omdat het gebied vergeven is van de schapen in meerdere uitvoeringen Scottisch, Moor, vermoedelijk dus ook Less en dan natuurlijk ook de roze engelse grondgrazer, tevens Moorpony’s (Lesspony’s waren in geen velden of wegen te bekennen, BLIJF JE ZO?!?!?!)……….
Deze hadden zo elk hun eigen paadje gemaakt en deze werden vervolgens door ons aangezien voor officiele paadjes. Na wat tussen planten doorgelopen te hebben en zelfs ternauwernood over een snelstromend riviertje te zijn gesprongen vonden wij onze weg naar de dichtstbijzijnde berg, waarop zich een ruïne bevindt. Op de top aangekomen bleken het toch gewoon een stapel stenen te zijn die vermoedelijk door de natuur op deze wijze gedrapeerd te zijn.

Boven op deze stapel stenen hadden we een schitterend uitzicht over een deel van het natuurgebied. Zeer uitgestrekt. Jammer dat we na morgen weer richting London moeten afrijden. Wellicht moesten we de camping maar onthouden voor een ander jaar, of beter in een verre toekomst een cottage kopen hier……..

Rond vijf uur waren we weer op de camping. De avond werd doorgebracht, door de dames, met het volgende deel van de Harry Potter marathon en ik ben ouderwets in mijn boekje gedoken nadat ik een aardige tijd nieuwerwets bezig ben geweest met het updaten van deze website ;o)))

Op de valreep nadat ik de site had geupdate was er nog een mooie zonsondergang te bewonderen, deze heb ik alsnog toegevoegd.