Des ochtends na achten werd ik wakker. Jet was voor de verandering eerder met opstaan en was al bezig met het bij elkaar harken van alle zaken die met kleinkinderen te maken had, inclusief de gemoedsrust de kleuter en de peuter.

Ik had mijn zaakjes de vorige dag al bij elkaar gehaald en kon daarmee snel de motor in- en oppakken. Joost en ik zijn vervolgens iets voor half tien vertrokken en de dames zouden eerst nog een pauze houden bij het springkussen van het park, zodat ze ietwat (bij nader inzien) in het geheel niet vermoeid aan de reis zouden beginnen.

Na iets meer dan een uur rijden zijn we gestopt in de buurt van Kolding voor benzine en koffie. Terwijl we daar zaten bleken de dames (zonder overleg) voor de zelfde stop gekozen te hebben. Na een uur zijn we weer verder gegaan.

De weg richting Duitsland ging erg vlot, maar nadat wij in de buurt van Hamburg kwamen begon het verkeer te stropen en uiteindelijk stond het helemaal stil. Tussen de twee rijen auto’s was een behoorlijk brede laan ontstaan en daar maakte Joost en ik dan ook dankbaar gebruik van. Na zo’n veertig kilometer begon het verkeer weer te rijden en reden we met een gangetje van tussen de zestig en honderdtwintig km/u reden we richting de tunnel.

Bij en om de tunnel waren wegwerkzaamheden en daardoor was het dusdanig smal dat tussen het verkeer doorrijden niet meer mogelijk was. Al oprijdend en stoppend zijn we uiteindelijk de tunnel uitgekomen en het ziedende zonlicht in gereden. Voor mij waren twee andere motorrijders aan het zelfde lot onderworpen en die gingen uiteindelijk de vluchtstrook op en stopte in de schaduw om zich vervolgens dar van  al hun motorkleding te ontdoen. Of ze zelf oververhit raakte of dat de motoren begonnen te kuren weet ik niet.

Wij sukkelde verder en was van mening dat ook wij aan verkoeling toe waren. Volgens mijn temperatuurmeter van de motor was het 32°C en de koeling van het motorblok deed daar nog wat schepjes bovenop. Gelukkig was er een afslag en bovenaan een benzinestation. We hadden niet echt benzine nodig, maar hij kan maar vol zijn. Belangrijker waren de koelkasten met allerlei dranken. Na het verkoelen van de inwendige mens en ook een beetje de motoren, zijn we de autobahn weer opgegaan. Op de kaart hadden we gezien dat we de tunnel onder de Elbe nog moesten krijgen en er was geen andere mogelijkheid om aan de andere kant van die rivier te geraken. Gelukkig werd de weg, qua breedte, weer normaal en konden we weer tussen de rijen doorrijden.

Na de tunnel versnelde alles weer en konden we weer een beetje afkoelen in de rijwind.  We was inmiddels half vier en we hadden inmiddels meer dan drie uur in het zadel gezeten met uitzondering van de korte stop tussen de tunnels in, dus werd het tijd voor de inwendige mens.  Deze werd een stukje verder gevonden in de vorm van een Mc en was het lunchtijd.

Vanaf de Mc was het nog zo’n tachtig km over de autobahn en dit ging bij Bremen over in zo’n honderd km binnendoor. Een welkome afwisseling na al dat geknoei op de autobahn.

Om zes uur kwamen we aan bij de tussenstop en hebben daar gewacht op de dames. Zij waren door alle ellende op de autobahn één uur achter komen liggen en bij aankomst waren ze blij dat ze allemaal konden uitstappen, want zij hadden sinds Kolding tot aan het huisje in Duitsland continu in het geschreeuw en geblèr van de kinderen gezeten. Na aankomst en kwartier maken werd alles weer rustig.

Na nog lekker buiten gezeten te hebben voor het eten en een koele versnapering was het rond elf uur bedtijd.