De dag van de reis naar Dublin. Toch zon 240km en om dat nou helemaal via de Motorway te doen zou een beetje saai worden, dus gekozen om het grootste deel binnendoor te doen.

Het weer wisselde af van spetters naar een bewolkt zonnetje en het landschap werd naarmate we meer landinwaarts reden steeds Ierser. Tenminste het landschap ging lijken op wat ik in gedachten had bij een Iers landschap.

Na een rit van een paar uur werd mijn aandacht gevestigd op de Rock of Cashel. Niet helemaal wetend wat het was, maar stiekem toch wel aan een pauze toe, zijn we die richting in gereden. In de stad stond duidelijk aangegeven hoe we daar heen moesten rijden, maar op een of andere manier vonden we toch steeds niet de weg er naartoe. Uiteindelijk toch maar de GPS aangezet en zo vonden we onze weg naar een achteraf parkeerplaats waar geen parkeermeters waren. ’t Zijn maar een paar euro’s maar toch.

Bij het kasteel aangekomen, bleek het geen kasteel, maar een oude kathedraal, alleen was deze sterk in verval op een kleine, volgens mijn nieuw gebouwde, dan wel over gerestaureerde kapel na

Leuk om te bezoeken. 

Terwijl we weer terug liepen viel ons oog om een vergelijkbare bouwval midden in een weiland.  Daar er duidelijk een spoor door het weiland liep naar dit gebouw en er een makkelijk opstap was gemaakt in de muur, hebben we de stoute schoenen aangetrokken (moesten hiervoor wel even terug naar de auto) en zijn we dat gaan bekijken.

Dit bleek na onderzoek op internet een oud Benedictijne Klooster uit 1266 welke in 1272 werden verdreven en door de lokale aartsbischop aan cisterciënzer gegeven.

Het was inmiddels al na tweeën en daar we de Irish National Stud & Japanese Garden nog met een bezoek wilde vereren en we niet zeker  wisten hoe laat deze zou sluiten hebben we de Motorway maar op gezocht. De weg was bijzonder rustig, Slechts 60km te gaan, maar vrijwel geen verkeer. Na een rustige en snelle rit mochten we dan de Motorway af en richting de Stoeterij.  Ook hier bleek het niet bijzonder druk, maar inmiddels had het wisselende weer plaats gemaakt voor een continu druilerig motregenachtig weer en wie gaat er nou met dit weer naar paardjes kijken, laat staan in een Japanese Tuin rond banjeren?

Onze reservering vanuit de ANWB werkte en we werden toegelaten tot de tuin en de stallen. In eerste instantie maar een ronde gemaakt door de tuin. Het is een mooi en strak aangelegde tuin die, naar wij later hoorde van een rondleidster, symbolisch was voor de ups en downs in het leven.

Na een lange wandeling 😉 was de mens hongerig, dus zijn we nog wat gaan gebruiken in de lokale gelegenheid. Er zou om vier uur een rondleiding zijn in de stoeterij en dat was nog drie kwartier van het huidige tijdstip verwijderd.

Klokslag vier uur kwam onze rondleidster naar buiten en vertelde het verhaal van de van oorsprong rijke schotse  Colonel William Hall-Walker die, nadat hij door zijn familie naar India was gestuurd om in het leger te dienen, daar hij als rijkelui zoontje de playboy uithing, hij zich in Ierland vestigde en daar een stoeterij begon. Hij deed dit met astrologie als leidraad en werd onverwacht bij de omstanders zeer succesvol. Na zijn dood schonk hij het geheel aan de Ierse overheid die niet goed wisten wat ze hiermee moesten, dan dat ze alle paarden maar door het leger lieten gebruiken. Uiteindelijk is met overheids steun de boel weer op poten gezet en draait dit “bedrijf” met winst.

Hun ster-hengst brengt jaarlijks zo’n 18 miljoen euro op alleen maar als Fok Hengst. In de racerij heeft hij zo’n 1,5 miljoen euro opgehaald. Daar kan je wel een aardig bedrijfje mee voeren….

Het werd tijd voor het hotel en het was inmiddels ook al na vijven alwaar we al snel achter kwamen tijdens de rit er naar toe. Je leest op matrix borden dat er ernstige opstoppingen zijn op de M50, maar ja, je mot er toch over, dus stort je er maar op. Na een lange rit met files, opstoppingen en andere vervelende dingen op de weg, waren e eindelijk weer op snelheid. Helaas, helaas! Na tegen de 1000 km gereden te hebben in Ierland, gaat het nog fout op de laatste meters in Dublin. Ik moest linksaf. Krijg groen. Staat een auto voor rechtsaf extreem rechts voorgesorteerd op de weg waar ik heen moet, en duik in mijn automatisme rechts langs de auto waarna ik toch weer de linkerbaan op zoek. De chauffeur van deze auto zal wel gedacht hebben. “Heuh, wat krijgen we nou weer???”

Nou ja, zonder kleerscheuren en schade het hotel gehaald!!! Nu is het goed rusten in een bed van 2m20 breed. Ben ’s nachts nog wakker geworden, zoekende naar mijn vrouw 😀

Welterusten!