Na een veel bewogen sportieve zondag, die een vervelende nasmaak had, daar twee van de wielrenners uit de zondag groep van STGV in het zicht van de “haven” zeer hard ten val waren gekomen, begon de maandag later dan normaal.

Om 09:00uur kwam het geheel tot leven en na een ontbijt, koffie en tijdens het bekijken van het journaal werd er begonnen met het herindelen van de auto.
Het reservewiel die normaal te vinden is onder een plank en daarmee zeer veel van de ruimte in de achterbak in beslag neemt werd bruusk uit z’n bed gelicht en in de eerder die ochtend geplaatste dakkoffer gedeponeerd. Ook de boordgereedschappen en krik ontliepen een zelfde lot niet. Na deze actie was er een hoeveelheid ruimte ontstaan, dat de vier tenten zonder problemen in deze ruimte verdwenen en er zelfs voldoende ruimte overbleef voor bergschoenen.
Al ladend en stapelend werd alle bagage over achterbak en dakkoffer verdeeld en bleef tot mijn grote verbazing zicht via de achteruitkijkspiegel mogelijk. Hiermee was het leeuwendeel van de dag voorbij en werd ik vriendelijk doch dringend verzocht om het huis te verlaten, opdat Henriëtte zakelijk het huis nogmaals kon stofzuigen. Het is dat ons huis gewoon bewoond blijft anders zou ik denken dat ze dit alles ondernam om goed voor de dag te komen voor eventuele inbrekers.

Ik had afgesproken om met Ruben te gaan kano-en, maar deze had zojuist bij mij afgebeld. Ik besloot om toch te gaan, zodat ik Ruben bij de instructeur kon afmelden. Aangekomen bij de kanovereniging werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan de kanopolotraining van team A. Een uur lang werd er op mijn manier mee getraind en moe maar voldaan fietste ik naar huis. Er zijn op de valreep nog wat laatste zaken voor de vakantie opgezocht en de rest van de maandag werd doorgebracht met het drinken van een overheerlijke West-Malle dubbel.

Om 00:15uur schrok ik op, omdat ik mijn leren vest niet zag hangen. Ik realiseerde me dat ik deze op de kanovereniging had laten hangen. Ik moest deze dus nog even gaan halen, maar hoe, want de sleutels van het clubgebouw zaten in dat zelfde vest? Laten hangen was ook geen optie daar telefoon, leesbril , papieren toch wel enigszins gemist zouden worden. Ik besloot ondanks het laten uur naar Ivette en Arend-Jan te rijden. Helaas was het bij hun geheel duister. Ik trok de stoute schoenen aan (ik had ze tenslotte meegenomen) en drukte op de bel. Het geluid van het metalen balletje dat pardoes tegen de metalen bel geslagen werd, klonk hol in het schijnbaar verlaten huis. Helaas voor mij kwam er geen beweging in het huis en was de bel wellicht te zacht of was het huis werkelijk verlaten. Ik zette de nachtelijke tocht voort richting huize van Iterson. Ook daar was alles verduisterd en besloot daarmee om een andere weg in te slaan. Thuis aangekomen belde ik met Wim. Hij bleek gelukkig nog wakker te zijn, althans dat beweerde hij, dus snel met de auto naar Wim voor de sleutels en kort daarna was mijn lederen vest met “kostbare” inhoud weer in mijn bezit.

Deze één acter had de kleine wijzer van de klok inmiddels naar de een gemaand en was het na o.a. het avond/ochtend ritueel twee uur voordat bij ons het licht uit ging.

07:00uur.
Ik werd geïrriteerd wakker van een manend alternerende pieptoon. Het duurde zeker vijf minuten voordat ik door had dat het het mijn wekker betrof. Een zakelijk klap maakte bruusk een einde aan deze serenade. (nee de wekker werkt nog, maar zal de twee weken herstelperiode van mijn afwezigheid graag gebruiken voordat hij weer dienst moet doen.)

Na een snel ontbijt en de laatste dingen ingeladen te hebben reden wij keurig om acht uur af. Eerst naar Wim om zijn sleutels te retourneren en vervolgens de A4 op richting zuid.

Het eerste deel van de route verliep zonder problemen, maar bij Antwerpen aangekomen besloot Beatrix (mijn bijnaam voor de bekakt sprekende dame in het navigatie systeem van de auto) dat het beter was om door de Liefkeshoektunnel te gaan. Ik ging hier tot mijn spijt en beter weten in mee. “Zij” maakte het steeds vreemder. Eerst dus die TOL tunnels, vervolgens een weg met verkeerslichten tot in Brugge. Dwars door Brugge en toen gelukkig weer de autoweg op richting Duinkerke/Calais. Gelukkig loodste Beatrix ons nu zonder “grappen” zakelijk en goed naar de ingang van de tunnel. Bij het inchecken bleken wij een trein eerder dan gepland te kunnen nemen, zodat wij om 12:20uur naar GB vertrokken. Tot onze grote verbazing kwamen wij daar om 11:50uur aan. De trein had waarschijnlijk hard achteruit gereden. Na de door mij geuite krachttermen richting de GPS had Beatrix niet meer het lef om verdere site-seeing ritjes te maken en reden wij om 15:00uur de camping in Oxford op. Het kwartier was binnen een half uur gereed dus besloten wij om Oxford in te lopen en een oude kennis met een bezoek te vereren. Op zo’n twintig minuten afstand lag het centrum vanaf de camping. Het centrum was vreselijk druk, vrijwel onmogelijk om normaal langs de zeer drukke straten te lopen. Na wat heen en weer gedrenteld te hebben, zijn we richting de woning van Peter gelopen. Al daar werden we geconfronteerd met woningen zonder naam bordjes, dus heb ik maar aangebeld bij de woning waar hij in mijn herinnering (22jaar geleden) woonde. Was het nou flat 5 app. 1 of flat 1 app. 5. Daar ik zeker wist dat hij boven woonde en de telling van beneden naar boven loopt besloot ik voor de laatste optie te gaan. Ik liep naar de deur, haalde ver adem en drukte op de bel. Schor rinkelde een bel in een naar de galm te oordelen, leeg appartement. Niemand deed open. Vervolgens kwam er iemand het portaal binnen en wist mij te vertellen dat de persoon onlangs was verhuisd naar een woning om de hoek. Ook daar waren geen naambordjes en het aanschieten van verschillende inwonende gaf geen verheldering. Overal zij men dat ze Peter wel kende, maar niet wisten waar hij woonde. We hebben het maar opgegeven en na boodschappen bij Tesco’s (briljant) afgedropen naar de camping.

De avond kwam vroeg en een snel dutje liep al snel in de uren. Het was bij nader inzien een vermoeiende dag en om 23:00uur was dan ook iedereen in diepe rust, zo nu en dan opgeschrikt door een voorbij razende trein.

Vroeg werd er opgestaan om 10:00uur en na alle verplichte nummers zoals ontbijt, koffie, sanitair die tussen 11:00 en 12:00uur gesloten was konden we eindelijk naar Oxford centrum gaan lopen. Net als gisteren was het werkelijk stervens druk. Hier en daar torrende een hoog “universitair” gebouw boven de menigte uit. Een volgend keer moet Oxford maar worden bezocht in de herfst of lente of wellicht nog beter, in de winter.
Even zo goed hebben we toch hier en daar foto’s kunnen nemen van de monumentale gebouwen. Ook werden de tuinen van Christchurch University bezocht. We wisten tenstotten niet of we Peter wellicht daar zouden ontmoeten. (Hij is/was tuinman) Helaas was dit niet het geval en om verder wat tijd te doden hebben we een rondvaart gemaakt. Het was een rondvaart van 40min. Deze leidde van Oxford centrum naar de eerste sluis in de buurt van Abbindon en weer terug. Niet echt een rondvaart maar meer een soort van heen-en-weer-vaart. De rivier de Thames leidde ons langs vele clubgebouwen van de roeiverenigingen. Op een brug stonden teksten gespoten waaronder de naam Asopos (Studenten roeivereniging in Leiderdorp) met een jaartal. Ze zullen wel gewonnen hebben van hun Oxfordse tegenstanders.

Bij terugkomst op de camping zijn we og naar een supermarkt gereden voor het avondeten en daar werden we door de cassiere aangesproken met de tekst of we het naar ons zin hadden in deze stad. vervolgens vroeg ze ons doodleuk of we een klantenkaart hadden. Ze had ons toch reeds geïdentificeerd als tourrist of dacht ze dat we uit een ander deel van GB kwamen?

De avond werd gevuld met acrobatische oefeningen en spelletjes. Het is hier vroeg donker……

Na een wat onrustige nacht ….. Een aantal machinisten van voorbij rijdende en rangerende treinen meende dat ze de hoorn/claxon/toeter van hun locomotief, die ze vermoedelijk voor hun verjaardag hadden gekregen, te moeten testen/gebruiken nabij/direct naast de camping. De misthoorn van de HMS Buyskes, waarop ik zo,n 28jaar geleden gevaren heb, kon daarvan nog wat leren. Was een ieder keurig rond 08:00uur wakker. Snel werden de verplichtte nummers afgedraaid en kon worden begonnen met het afbreken van ons kampement. Mijn handen jeukte om aan de grote base-tent te beginnen, daar ik vorig jaar aan een vergelijkbaar object zo,n uur bezig geweest ben. Uiteindelijk was het me gelukt, maar alleen nadat ik een demofilmpje had bekeken via internet. Nu kon van dit alles geen spraken zijn, dus werd met enigszins zweet in de handen aan deze taak begonnen. Eerst was er wat onduidelijkheid over, hoe alle flapjes moesten worden ingeklapt dan wel weggeritst. Toen dit alles voorbij was, kon het eigenlijke opvouwen beginnen. Voor de zekerheid toch even de gebruiksaanwijzing gelezen. Deze bleek alleen aanwezig te zijn voor het uitklappen van dit object. Jet bacht hierin gelukkig de geruststelling, daar de inklap variant verkleefd zat achter de uitklap handleiding. Snel werd deze doorgenomen en aan de werkelijke uitvoering begonnen. In drie korte bewegingen welke ieder zo’n twee seconden in beslag namen was het campingonderdag klaar om in de tas te stoppen. Stond ik vorig jaar nog te zweten…. Nu was het een saxofoontje van een cent.

Om wat perspectief te kunnen brengen in de route die we gingen rijden was mijninziens de GPS van de auto niet voldoende. Er werd dan ook een out-door-shop bezocht, maar de enige kaarten die zij mij te bieden hadden waren detail kaarten van heel GB. Om nou zo’n 10 kaarten te kopen leek mij niet zo handig en op die manier werd er nog steeds geen overzicht gegeven van de bezoeken provincie’s.

Met de informatie die we hadden zijn we maar gaan rijden. Eerst zou de White Horse bezocht worden. Deze zou volgens de gegevens nabij Marlborough te vinden zijn. De rit daar naar toe zou zo’n uur duren. Halverwegen de reis kwamen we een bordje tegen met de tekst “White Horse” en “Wayland Smithy”. In mijn beleving was Wayland Smithy wel bekend, maar lag dat toch echt niet bij de White Horse, dus dit bordje werd netjes genegeerd. Vervolgens bereikten wij het plaatsje Marlborough, maar na alle in en uitkomende wegen van deze locatie afgereden te hebben en nergens ook maar iets ontdekt te hebben van een paard (zelfs levende), besloten we dit maar te vergeten en verder te rijden naar de Avebury circles.

Een straf half uurtje later bereikte wij het officiele parkeerplaats van het dorpje, wat maar uit zo’n tien huizen bestond, zodat als je tussen de huizen doorkeek, het dorpje niet meer kon zien. Dit verhardde krijt/zand terrein was keurig voorzien van een parkeermeter welke alleen maar dagkaarten verkocht van vijf pond. Alleen na drie-en was het mogelijk om een parkeerkaart van drie pond te kopen. In mijn ogen ronduit belachelijk en ik zou geen nederlander zijn als ik dit niet gewoon zou weigeren.
Besloten werd om te parkeren op een eerder bezocht parkeer terreintje. Vandaar uit bleek het slechts tien minuten wandelen te zijn, dus was mijn irritatie weer enigsinds gesust.
De Avebury steencirkels werden gevolgd rond het dorp en in het dorp werd een winkeltje bezocht alwaar ze kaarten verkochten van GB zoals het land was ten tijden van 1000 jaar BC. Tevens hadden zij daar anzichtkaarten van de White Horse. Op die kaarten werd keurig vermeld alwaar deze decoratie te vinden is, dus nadat ik Uffington in de GPS had in gevoerd waren we binnen een half uur terug bij het bordje “Wayland Smithy”.

Het weer was inmiddels verbeterd van redelijk bewolkt tot licht bewolkt en de temperatuur was opgelopen tot zo,n 25°C
De wandeling bracht ons van het paard dichtbij (het beestje deed geen hond kwaad) tot een omgrachtte bergtop alwaar het Uffington Castle zich bevonden zou hebben. Vermoedelijk een houten vesting en gebouw, want er was niet meer van terug te vinden. Niet zo gek als je weet dat dit “kasteel” vermoedelijk gebouwd is rond de zevende of achtste eeuw voor Christus.
Vervolgens hebben we nog een plaats opgezocht alwaar het paard als geheel te aanschouwen was en toen werd het hoog tijd om door te rijden naar Cardiff, want het was inmiddels vier uur en we hadden afgesproken bij Jurgen en Masha om half vier.

Op een kleine file na nabij de TOL brug over de “Mouth of the Severn” na waren keurig om, het later afgesproken, half zes in Cardiff. De avond was gezellig onder het genot van Idiaas Eten en een (goed) gesprek. Een deel van de avond werden we alleen gelaten wegens een bezoek de “Baby cursus” door Masha en Jurgen. Wonderlijk dat in GB zelfs het ongeboren kind al een cursus moet volgen? Wat ze allemaal niet verzinnen in deze tijd. 
Dit was voor mij om eens aan deze website te gaan werken, daar er in Oxford geen stroom voor ons beschikbaar was en al helemaal geen Internet. Tot morgen…..

Daar ik van Masha begrepen had dat Jurgen zo rond 7:30uur naar werk zou vertrekken, ben ik maar om 07:00uur opgestaan. Na een snelle douche ben ik naar beneden gegaan en vervolgens de koffiepot uit de auto gepakt, omdat volgens Masha de koffie op zou zijn. Terwijl ik met de koffie bezig was kwam Jurgen naar beneden. Het was al ruim na acht uur en mijn vraag hierover werd beantwoord met: “Ik heb flexibele werktijden” Na een lang en goed gesprek over koetjes en kalfjes en vooral de koffie die nog lang niet op bleek, Jurgen haalde een vol pak uit een van de vele keukenkastjes, kwam langzaam aan iedereen naar beneden.
Masha hield zich bezig met het bakken van pannenkoeken en dit was voor Jurgen het moment om nog maar langer thuis te blijven. Uiteindelijk is hij pas vertrokken nadat er minimaal een van de te bakken pannenkoeken klaar was. Na een zeer goed verzorgd ontbijt zijn we per benewagen naar het centrum van Cardiff vertrokken. Eerst door een klein park die na een paar keer oversteken snel overging een veel groter park, genaamd Butepark. Dit park was gesticht door ene familie Bute die rijk geworden was door de kolenmijnen en later bleek dat zij ook nog een flinke vinger in de pap hadden in de haven van Cardiff. (Bute Docks Co.) Dit was natuurlijk al lang niet meer het geval en het kantoor in Cardiff Bay was dan ook al lang als iets anders in gebruik.

Het park leidde ons over de rivier en later langs Cardiff Castle. Niets antieks overigens, dit Kasteel is eind 19de eeuw gebouwd door diezelfde familie Bute naar eigen smaak en inzicht. Het kasteel is dan ook een samenraapsel van verschillende bouwstijlen uit het verleden en technieken.

Via dit zelfde park kwamen we aan bij de aanmeerplaats van de watertaxi naar Cardiff Bay. Deze werd rustig afgewacht en dit vaartuig bracht ons zakelijk naar deze locatie.

De Bay is een locatie waar allerlei horeca is gevestigd langs hoofdzakelijk gedempte antieke droogdokken. We zijn er langs alle mogelijke manieren langs gewandeld, genoten van StarBucks koffie en als afsluiter een heerlijke Pizza in een van de restaurants, waar we overigens behoorlijk uit de toon vielen, want gelijktijdig waren er een heleboel mensen die aan het vieren was dat een kennis/familielid of wat dan ook geslaagd was voor een universitaire graad. Naast al deze uit gedostte personen vielen wij nogal op in de spijkerbroek en dergelijke.

Een rommelige rit met de taxi bracht ons weer terug naar de woning van Jurgen en Masha. De taxi chauffeur en ieder ander die zich per vervoermiddel in de buurt van de taxi begaf werd vermanend toegesproken door Masha. Na deze privé cabaret voorstelling ;o)) hebben we snel onze spullen verzameld en zijn vertrokken naar Glastonbury. Het moest ook wel snel, want door de gezelligheid waren we de tijd helemaal vergeten en was het al vier uur.

De reis was in eerste instantie ondanks de opkomende snel en voorspoedig. Toen we inmiddels over het water waren gekomen vond “Beatrix” (lees het verhaal van dinsdag) het weer eens nodig om een stuntje uit te halen. Ja, we werden dwars door Bristol heen geleid, het geen betekende van de ene file in de andere. Wat een reis had moeten zijn van anderhalf uur, werd al snel twee en een half uur. Ach we zijn op vakantie en hebben geen haast toch???

Rond zeven uur bereikte we Glastonbury en nadat we bij de eerst camping waren weggestuurd, omdat we niet allemaal 18+ waren (Wazig. Madelon voelde zich zeer gediscrimineerd en is daar zeker nog zo’n uur over doorgegaan) waren we gelukkig wel welkom bij de tweede. Bij nader inzien beter, want deze camping werd al snel als gaaf betiteld door de dames. Het kampement stond binnen vijftien minuten waarover onze nieuw buurman zich zeer verwonderde. Hij sprak mij later die avond aan met de woorden, of het inpakken minstens zo weinig tijd in beslag zou nemen. Toen ik hem vertelde dat ik de tenten ook weer in zo’n 10s weer ingeklapt had, begon hij zich uit te wijden over een tafereel die hij aanschouwd had een paar dagen eerder.

Henriëtte en ik zijn nog Glastonbury in geweest en daarna was het ter bedde en lezen/slapen.

De ochtend begon met regen, regen en nog eens regen. Uiteindelijk ben ik toch maar opgestaan, daar enerzijds de hele tijd in bed liggen niet tot mijn mogelijkheden behoord, maar ook de roep der natuur kon ik niet negeren. Tot mijn grote verbazing werd het wel droog toen ik mijn hoofd buiten de tent stak, of vermoedelijk klinkt de regen erger op een tentdak dan het in werkelijkheid is.

Naarmate de dag vorderde, werd ook het weer enigszinds beter. Zo nu en dan liet het zonnetje zich zien, zij het zeer kortstondig, maar toch. Wij zijn gezamenlijk Glastonbury ingetrokken om het dorpje/stadje te bekijken.
Eerst stond de Glastonbury Tor op het programma. Er werd door deze woonomgeving een weg gezocht naar die berg, maar daar deze vanuit de stad/dorp niet te zien was, kwamen we een beetje anders uit als dat er in mijn bedoeling lag. Gevolg was dat het een mooie rondwandeling werd langs kleine, door planten, groen overkapte weggetjes en laantjes. Uiteindelijk kwamen we achter de berg uit en vandaar uit liep er een keurig pad naar boven. Vanaf de berg was er een schitterend uitzicht en uiteindelijk langs de werd de berg weer verlaten langs de andere zijde die ons direct het dorpje/stadje in leidde.

Glastonbury staat stijf van de winkeltjes die iets te maken hebben met witte/zwarte magie/religie en Gothic. In de gehele omgeving hangt de zoete geur van wierook en de straat wordt hoofdzakelijk bevolkt door mensen die in de flowerpower periode zijn blijven hangen. Wij vielen wonderbaarlijk in het geheel niet op ;o))
De middag bestond dan ook uit winkel in en winkel uit. Verschillende winkels werden meerdere malen bezocht en ik ging dan ook voor zeer velen Britse Ponden het schip in. Dat hoort nu eenmaal bij de vakantie zullen we maar zeggen.

De avond werd door mij voor een groot deel doorgebracht in de auto, daar ik deze tijdelijk had geparkeerd bij een stopcontact. Je moet toch wat verzinnen om deze site van informatie te voorzien.

Ik weet niet wat de komende tijd voor mogelijkheden heeft, maar we gaan in ieder geval morgen naar Tintagel (ergens in het uiterste zuiden van GB) Het kan dus weer een tijdje duren voordat de site van data wordt voorzien.

Na een zeer onrustige nacht, er waren wat hippies op de camping die zich bediende van zeer luide muziek uit…. je raad het al de seventies en na het campinghoofd te hebben aangesproken kwam zij keurig in haar ochtendjas in de 4×4 het grasveld oprijden en verzocht de dame en heer om over te gaan op het stille amusement, ze kwam zelfs een half uur later controleren of ze niet stiekem de muziek weer hadden aangezet, was het in de ochtend regen regen en regen. Ik wachtte keurig het moment af dat het droog werd en ben toen naar de douche gelopen. Na een verkwikkend bad begon ik weer aan de terugreis naar de tent. Het was inmiddels weer fiks gaan regenen en zodoende kreeg ik nog een verkwikkend bad. Uiteraard nu zonder doucheschuim en shampoo………..

We zijn rond half tien afgereisd en de reis leidde ons snel en zakelijk (Beatrix liet het nu wel uit haar hoofd om ons weer eens dwars door steden heen te sturen, de ……) naar Tintagel, alwaar wij rond de klok van twee arriveerde.

We kregen van het campinghoofd van Tintagel een plaatsje aangewezen met een stopcontact. Eindelijk stroom in de tent, maar de prijs die we hiervoor moesten betalen was naast natuurlijk een aantal Engelse pondjes (SI: halve kilogrammen) ook een zeer winderige plaats. Volgens de weersverwachting zou het zo’n 30Mph zijn wat overeenkomt met bijna zeven op de schaal van beaufort. (Hoeveel dit op de fruitschaal is, weet ik niet.)
Om een indicatie te geven over hoeveel wind we het hier hebben, hieronder een voorbeeld……

Nadat het gehele kampement was opgericht en ingericht en de nodige scheerlijnen waren aangebracht om te voorkomen dat ons kampement zou worden geconverteerd naar een vlieger en de auto zodanig was gepositioneerd dat deze als een eerste barrière zou dienen bij de nodige windvlagen, durfde wij het uiteindelijk aan om eens naar het dorp te wandelen. Het “centrum van Tintagel is eigenlijk de schaalversie van Glastonbury. Vele winkeltjes met allerlei snuisterijtjes en uiteraard ook winkels alwaar de zoete wierook lucht je tegemoet dreef. Gelukkig voor mijn portemonnee werd er niet overgegaan tot een aankoop buiten dan de verplichte nummers in de lokale Spar. Hierna zijn we weer snel richting de camping vertrokken, omdat we eerlijk gezegd allemaal benieuwd waren of de tenten en de auto nog op hun verwachte locatie zouden terug vinden. Ikzelf keek regelmatig de in de lucht of er niet stiekem een UFO zichtbaar zou zijn die veel op onze auto zou lijken. Bij aankomst bleek alles nog in tact dus werd er begonnen met het maken van een snelle doch voedzame lunch.

Na de lunch werd er aan een wandeling begonnen naar het vermeende kasteel, dan wel de restante van, Camelot. Wij volgde een pad naar de kliffen en vandaar uit werden we snel naar de “haven” van Tintagel geleid. Hier hadden we een mooi uitzicht op de ruïne van het kasteel en tevens hebben wij de grot van Merlijn bezocht. Vreemd genoeg kunnen we nu vaststellen dat we reeds te maken hebben met een aardige waterspiegel verhoging sinds de tijd van Arthur, want de grot staat bij hoog water bijna geheel onderwater, of was die Merlijn niet bang voor natte voeten, of was het kasteel Camelot op een andere locatie, of is het gewoon een Mythe…..? Zoveel vragen. We hebben de boel bekeken en zijn weer teruggekeerd naar het dorp. Daar hebben we twee van de beroemde Cornisch Pastys gekocht. Een gevuld met Lamb and Mint en een met Onion and cheese. De dames waren zoals gewoonlijk weer eens niet gecharmeerd van vreemd voedsel, terwijl Larissa de aankoop van deze traktatie toch had aangemoedigd. Gevolg: Ik heb weer keurig als vuilnisbak gediend en heb anderhalf van deze gebakjes opgegeten. Als iemand zich afvraagd hoe het toch komt dat ik zo corpulent ben, dan kan ik u bij deze melden: “Dat komt door de kinderen…..”

De rest van de avond toefden wij in een winderige tent hopende dat we niet bruusk door een vlaag de lucht in zouden worden gezogen. Dan natuurlijk maar hopen dat deze luchtstroom ons een stukkie opweg helpt richting London………

Na een zeer rumoerige nacht was een ieder weer om tien uur op de been. Het zeer winderig geweest en daardoor waren de tenten vrijwel continu zeer erg aan het klapperen. Gevolg was dat we zeer regelmatig wakker werden. Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik toch wel geslapen heb, want ik ben toch “fris” opgestaan.

Vandaag zijn we naar het visserplaatsje Boscastle gewandeld. Dit plaatsje ligt zo 4 mijl (6,5km) noordelijk van Tintagel en is te bereiken via een schitterend pad langs de kust/kliffen van Cornwall. Vele mooien locaties zijn we gepasseerd van kleine strandjes tussen de rotsen tot losstaande rotsen in zee.

Uiteindelijk bereikte we het plaatsje Boscastle.
In 2004 is dit dorpje door zeer hoog water voor een groot deel verwoest en is wederom door de bewoners in de oude luister opgebouwd.
Als eerste stond de inwendige mens op het programma.
We liepen een restaurantje binnen, wat iets weg had van een kappeltje. We werden binnen een mum van tijd aangesproken door een van de vele meiskes van de bediening en kort daarna was onze tafel gevuld met gebak, broodje ham/ei, cola, hete chocolade en een zeer goede kop koffie.
Ik had een van de meiskes aangesproken dat ik graag sterke koffie wilde. Dit werd geantwoord met: “Americano?”. Waarop ik antwoorde: Hoe het jij het noemt weet ik niet, als het maar sterk is. Nou dat was het. Zelf goed voor een tweede bakkie zal ik maar zeggen.

We hebben verder het dorpje bekeken, wat zoals tot nu toe elk toeristisch dorpje, stijf stond van de rariteiten cabinetjes. Ook hier werd weer elk winkeltje bekeken en hier vond ik een mooie buckle (gesp) voor mijn riem, er een leren tas gekocht en een ander winkeltje verschafte Larissa nieuwe wandelschoenen, daar de schoenen die ze aanhad haar blaren gaven.

Rond twee uur verlieten we het dorpje weer voor de terugweg. Halverwege vond het weer het welletjes en de harde wind maakte nogal abrupt plaats voor regen, regen en nog eens regen. Een ieder trok een regenjas aan, maar het mocht niet baten. Allen kwamen geheel doorweekt terug bij de tent. Even zo goed was het een mooie wandeling.

Halverwege viel het mij op dat ik de foto’s van die dag niet meer kon terugvinden. En bij terugkomst in de tent bleek dat de gehele directory van 18-07 was gewist en nieuwe foto’s maken en opslaan had als gevolg dat mijn camera zij dat de SD-kaart een fout had. Om het een en ander uit te sluiten heb ik een kaartje van de camera van Henriëtte in mijn toestel gestopt en nu werkte alles weer naar gehoren, dus aan de camera ligt het niet. Jammer van de foto’s, maar ik zie het maar als een camera die perongeluk openvalt, dan zijn ook alle foto’s verdwenen. Ik hoop dat het een incident betreft. In mijn tas vond ik een SD-kaart die geheel vol was. Ik koop namelijk als een SD kaart vol is gewoon weer een nieuwe. Alle foto’s van dat kaartje heb ik naar mijn laptop gecopieerd en nu heb ik weer een nieuw “filmpje” in mijn toestel en het is gelukkig weer mogelijk om foto’s te nemen. Zou het een en ander te maken hebben met de vele regen die we onderweg gehad hebben???

Nadat we alle natte kleden vervangen hebben voor droge, zijn we nog naar het dorpje geweest voor het natje en het droogje en de rest van de avond werd doorgebracht met film twee van Harry Potter. Gisteravond was film één bekeken.

Morgen gaan we via Men-an-Tol en Land’s End richting Dartmoor en blijven we daar vermoedelijk twee dagen staan.

Waar een vriendelijke winkelier gisteren nog had verteld, dat als het waait dat het dan niet regent, wist ik nu zeker dat de vriendelijke man een beetje van het pad af was. Afgelopen nacht werden we getrakteerd op een behoorlijk harde wind en met daarbij plensbuien waar je U tegen kan zeggen. Overigens heb ik dat meerdere malen geprobeerd, maar er veranderde niet veel aan de vermeende wolkbreuk.

Ik had wat problemen met in slaap komen door het geklapper van de tent. In het zachte licht dat er ’s nachts overschiet kon ik mijn vrouw zien liggen slapen op haar zij met een hand op het niet bedekte oor. Dit bracht mij op een idee. Kort daarna lag ik volgens mij ook te slapen, maar dan met een opgevouwen jogging broek op mijn hoofd. Je moet toch wat…. Helemaal zeker weet ik het natuurlijk niet, want ik sliep…..

Na negen uur was een ieder wakker en kon begonnen worden aan het afbreken van onze kamp. Een dik uur later zaten we allen in de auto onderweg naar Pengeen, want daar zou ergens Men-an-tol te vinden zijn. We reden keurig de gehele kustweg af, maar hoe wij ook om ons heen keken, dit monument was niet te vinden. Uiteindelijk hebben we de ancient-map (uit Avebury) over de kaart van Beatrix gelegd en hieruit konden we enigsinds afleiden waar deze stenen te vinden zouden moeten zijn. Toen we aankwamen op de vermoedelijke locatie, hadden we nog geheel geen bordje in welke vorm gezien. Ik besloot om tegen beter weten in nog wat verder te rijden en opeens stonden er in de middle of nowhere een aantal auto’s geparkeerd. Tevens viel ons een klein houten bordje op dat zich in enige staat van ontbinding bevond met een tekst die terug te herleiden was naar Men-an-Tol.

Na een fikse wandeling van ¾Mijl bereikte wij de locatie, waar overigens nog meer mensen gebiologeerd stonden te kijken naar de drie stenen waarvan de middelste was uitgerust met een gat. De legende spreekt, dat je als je van je kwalen af wilt komen, je negen keer in de richting van de zon en linksom door het gat moet kruipen. Het gat was dermate groot dat Larissa al bij de eerste poging haar knie-en open haalde. Dit was het teken dat ik het ging proberen. Tot mijn grote verbazing kwam ik zonder kleer en huid scheuren door het gat, maar een tweede laat staan een negende maal werd mij verboden. Nu zal ik nooit weten om de maagklachten zouden zijn verdwenen, als ik mijn poging had afgemaakt……

Van deze locatie af, besloten wij om langs de oost kust naar Dartmoor te rijden. Lands-end werd hierbij overgeslagen, mede omdat het boekje dat Henriëtte over zuid-engeland heeft meegenomen niet erg te spreken is over deze toeristische misser. Langs de oostkust zijn we nog langs het eiland St. Michaels Mountain gereden, maar ook hier zijn we verder niet heen gelopen. Het was verder een mooie tocht die slecht een aantal malen werd onderbroken door een file die werd veroorzaakt door wegwerkzaamheden. Onder het motto haast hebben wij niet hebben wij de camping bereikt. De camping ligt in het park Dartmoor alwaar wij morgen gaan wandelen. Als het weer het tenminste toelaat, want echt droge kleren hebben wij niet meer……..

 

 

 

Onze locatie:	NB 50° 32′ 41,2″
	WL 4° 5′ 6,8″
Hoogte:	670ft

De dag brak aan en het was regen, regen en nog eens regen en bovendien een kleine lekkage in de tent. Precies waar het touwtje had gelopen die in Tintagel over de tent had gespannen om het geklapper enigszins tegen te gaan, lekte op de naad een drupje water iedere (zeg) tien seconden. Daar daaronder precies een hoofd was gepositioneerd, mijn hoofd wel te verstaan, werd de eigenaar hiervan wakker en plaatste hij/ik, om verder geen plassen water te krijgen in de tent, zijn lederen vest op die locatie. Omdat er nu weinig ruimte overbleef heb ik mij maar 180 graden gedraaid en ben verder gegaan in mijn boek.

Tegen tien uur werd het droog en besloot ik op te staan. Buiten dreven er langs het uitspansel donkere dreigende wolken, maar op een of andere manier bleef het bij dreigen en ben ik dus buiten gaan zitten.
Voordat ieder goed en wel z’n bed uit was, was het tegen elf en kon er wederom een dag als verloren worden beschouwd. Verloren? Er werd een bezoek gebracht aan het plaatsje Tavistock en aldaar werden alle uitvalswegen getoetst op de aanwezigheid van een supermarkt. Op geen enkele locatie werd er een gevonden dus werd er een koers uitgezet naar Plymouth en tijdens het rijden naar die plaatst ontdekten wij dat we een uitvalsweg gebruikte die we niet geheel hadden uitgetest en ja hoor daar waren ze dan, meerdere supermarkten bij elkaar, zelfs een Liedl, je mot toch wat.
Alle benodigdheden en on-nodigdheden werden aangeschaft en reden we weer terug naar de camping. Daar de camping in de Moor ligt, ben ik nog een klein stukje doorgereden en het bleek dat we na zo’n 100m de uitgestrektheid in konden lopen.

Er werd een goede lunch gebruikt. Eieren met Spek en Kaas zijn mijn definitie van een goede lunch. Oke, niet zozeer goed, maar wel lekker.

In de namiddag besloten Henriëtte en ik toch maar eens een stukje te gaan lopen. Inderdaad binnen honderd meter waren we in het natuurgebied en aldaar waren wij al snel letterlijk van het pad af. Alles lijkt hier op een pad, vermoedelijk omdat het gebied vergeven is van de schapen in meerdere uitvoeringen Scottisch, Moor, vermoedelijk dus ook Less en dan natuurlijk ook de roze engelse grondgrazer, tevens Moorpony’s (Lesspony’s waren in geen velden of wegen te bekennen, BLIJF JE ZO?!?!?!)……….
Deze hadden zo elk hun eigen paadje gemaakt en deze werden vervolgens door ons aangezien voor officiele paadjes. Na wat tussen planten doorgelopen te hebben en zelfs ternauwernood over een snelstromend riviertje te zijn gesprongen vonden wij onze weg naar de dichtstbijzijnde berg, waarop zich een ruïne bevindt. Op de top aangekomen bleken het toch gewoon een stapel stenen te zijn die vermoedelijk door de natuur op deze wijze gedrapeerd te zijn.

Boven op deze stapel stenen hadden we een schitterend uitzicht over een deel van het natuurgebied. Zeer uitgestrekt. Jammer dat we na morgen weer richting London moeten afrijden. Wellicht moesten we de camping maar onthouden voor een ander jaar, of beter in een verre toekomst een cottage kopen hier……..

Rond vijf uur waren we weer op de camping. De avond werd doorgebracht, door de dames, met het volgende deel van de Harry Potter marathon en ik ben ouderwets in mijn boekje gedoken nadat ik een aardige tijd nieuwerwets bezig ben geweest met het updaten van deze website ;o)))

Op de valreep nadat ik de site had geupdate was er nog een mooie zonsondergang te bewonderen, deze heb ik alsnog toegevoegd.