We hebben de eerste nacht op de camping doorstaan. Ondanks het geluid van een grote rivier die op zo’n 35m van onze tent spettert en klatert, was het toch goed slapen. Midden in de nacht werd ik wel een keer wakker, maar dit was alleen maar omdat ik het een beetje koud had met de slaapzak tot mijn middel opgetrokken. Nadat ik volledig onder de “dekens” was gekropen was het weer lekker warm en kon ik de slaap hervatten.Net als voorgaande jaren werd ik wakker gemaakt door een kreet: “Pappaaa…. Koffieeee! en net als voorgaande jaren werkt de magie nog steeds en stond ik binnen een paar seconden buiten de binnentent. De koffie was bruin en sterk. Nee, niet te sterk, precies goed. Een ontbijt later, bestaande uit gebakken eieren, zijn we afgereden naar het plaatse Adelboden, alwaar een houtsnijderij zou zijn. In eerste instantie zijn we langs de afslag van de houtsnijderij gereden en volledig door Adelboden heengereden. Het plaatse heeft een hoog Verbier en Heiligenblut gehalte en was dus vergeven door de kiosken, rariteitenhandel en Bierstuben. Snel gekeerd dus en terug naar die afslag.Bij de afslag stond een bord (in pictogrammen): Verboden voor auto’s, motoren en bromfietsen. Met daaronder een bord 3,5t. Mogen lichtere voertuigen er nu wel in, maar er bestaan toch geen motoren en bromfietsen die zwaarder zijn dan drie ton???? Het weggetje werd ingereden en een smal kronkelend laantje leidde ons naar boven. Halverwege, gelukkig bij een boerderij alwaar passeren mogelijk was, had ik één tegenligger met zwitsers lokaal kenteken die mij vriendelijk groette. Toch toegestaan dus, rijden op deze weg. Na zo’n drie kilometer steigen kwamen we bij een brug over een schlucht. Hier werd de weg zo smal dat ik toch maar ben een afslag ben gekeerd en teruggereden naar een breed stuk in de weg waar ik kon parkeren. Te voet zijn we verder gegaan en binnen twintig minuten waren we bij de houtsnijder.In de winkel van de houtsnijder werden we vriendelijk begroet waarna de houtsnijder doorging met zijn werk, wat op dat moment betekende dat hij houten kurkentrekkers voorzag van een naamplaatje.
Intussen keken wij rond en kwam Sabine tot de ontdekking dat zij een urn nodig had voor de as van Doortje (Haar recent overleden en gecremeerde kat). Daar er op eerste gezicht niets in de winkel alszodanig te vinden was, werd onze wens aan de vriendelijk man uitgelegd. Snel verdween hij achter een deur en liet ons verwonderd achter. Intussen was opa houtsnijder binnen gekomen en maakte een praatje met ons over koetjes en kalfjes of is dat hier over speeldoosjes en uitgesneden houten koeien? Korte tijd later was de verdwenen heer weer terug, met in zijn hand een mooi uit donker hout gedraaide pot met deksel. Sabine vond dit meteen al niks daar ze in een visioen de container zag vallen, de deksel loskomend, en de as als een wolk door de kamer verspreiden. Dit visioen werd door mij nog aangedikt met de tekst, dat ze de as natuurlijk kon opzuigen (met de stofzuiger) en dan de as kon terugschenken vanuit de stofzak in de urn ;o) Dit alles werd niet gewaardeerd en op het goede moment kwam opa houtsnijder met een ander idee. Een klein kistje met een slot, waarvan de sleutel achter het houtsnijwerk verborgen is. Dit was in de ogen van Sabine wel een goed idee en werd dus aangeschaft. Pappa Houtsnijder maakte een mooi stukje van het kistje vrij van lak en brandde de naam Doortje in het kistje. (Zie de geest van Doortje, in het raam.)

Hiervandaan zijn we nog door de Choleren Schlucht gelopen. Dit is een smalle kloof uitgesleten door een rivier waar je doorheen kan lopen via stalen galerijen en trappen. Passeren van tegenliggers die het bordje eenrichtingsverkeer niet hadden begrepen, (Nederlanders dus) was niet mogelijk, dus kon ik weer een behoorlijk stuk terug lopen. Deze wandeling is zeker voor herhaling vatbaar als de overige familie arriveert.Via de supermarkt voor de verplichte bevoorrading, kwamen uiteindelijk weer op de camping aan.Na de avonddis zijn we nog een stukje gaan wandelen langs de rivier. Er zou op een kilometer afstand een geocache te vinden zijn bij een oude overdekte brug. De eerste poging was een weg langs de linkerzijde van de rivier. Deze bleek na zo’n 400m weg geslagen te zijn door een vermoedelijk veel woestere variant van de rivier in het voorjaar. Een poging om via de rivierbedding te lopen liep ook uit op niets, daar de bedding op een plaats zou smal werd, dat de rivier hier de volledige breedte benut. Teleurgesteld moesten we terugkeren naar het begin alwaar we via een brug aan de rechterzijde van de rivier kwamen. Via deze zijde kwamen we zonder “kleerscheuren en misstappen” bij de brug aan al was het nu te donker om nog te zoeken. Wederom, dit keer enigsinds verdrietig, keerde we terug naar de camping. Morgen opnieuw proberen dus.Vijf spelletjes ShitHead later was het bedtijd.