Gisteren heb ik vernomen dat de temperatuur wel eens boven de dertig graden zou kunnen komen. Daar dat niet echt een temperatuur is om in de bergen te gaan lopen en daar de wandeling van gisteren er nog, soort van fris in de benen zat, zijn de dames per auto richting Sion gegaan om naar een stenen winkel te gaan. Nu vraag ik u, is het een winkel gebouwd met stenen, of verkopen ze daar stenen? In het eerste geval, lekker belangrijk, maar in het laatste geval denk ik aan iets van “Water naar zee dragen”! Heel Zwitserland en zeker Valais ligt vol met stenen en die mag je oprapen en meenemen. Gratis! Waarom zou je dan die dingen in een winkel voor veel geld willen ophalen? Laat maar, ik heb mijn fantasie verrekt!

Het hondje liep de hele tijd om mijn benen heen, terwijl ik mij in de schaduw bezig hield met het lezen van een boek. Na enige tijd heb ik de bergschoenen aangetrokken en ben ik gaan zoeken naar het tuigje van de viervoeter.

De wandeling begon en tijdens het afdalen van de steile oprijlaan van het wijkje stond Toby nog steeds boven en keek me aan met een blik die zeggen wilde: “Ja ja, ik dacht het dus niet!” Ik negeerde die instelling en liep door. Uiteindelijk kwam het beestje toch maar naar beneden en kon de wandeling beginnen.

Ik had op de kaart gezien dat een klein stukje via de hoofdweg er een paadje liep die de bergen in zou leiden. Deze zou volgens de kaart doodlopen, maar dat zouden we nog weleens zien. Inderdaad hield de weg op, maar gelukkig werd het een pad, maar ook die hield uiteindelijk op. Dan maar op goed geluk doorgelopen en uiteindelijk kwam ik weer op iets van een spoor en die leidde uiteindelijk weer naar een iets groter spoor. Na deze een kwartier braaf gevolgd te hebben stonden er opeens bordjes en daarop stond ook het dorpje waar ons chalet te vinden is. Dus die ben ik maar gaan volgen.

Na wat goede gesprekken met wat lokalen die gelukkig ook Duits konden spreken vond ik via het dorp de weg weer naar het chalet.

Na een warme middag, die kortstondig werd onderbroken met een regenbui,  was het ’s avonds tijd voor een BBQ en gezellig samen zijn.  De rest van de avond ben ik bezig geweest met het schrijven

van dit stukje, kijken hoe de zon onder ging en een poging doen om een timelaps video te maken van dit gebeuren.

Larissa had een onderzoek gedaan naar mooie wandelingen in de omgeving en daarbij was haar oog gevallen op een wandeling vanuit het plaatsje Vex dat om zo’n 10 minuten verwijderd is van Veysonnaz.

De wandeling zou ons met zo’n hoogteverschil van 500m langs de berghelling leiden en bij het keerpunt een bezoek aan een warmwaterbron verschaffen.

Luke mijn kleinzoon zou meegaan. Dit verbaasde mij, daar twee dagen eerder een wandeling van zo’n 7km met kleine wisselingen in hoogte veel te hoog gegrepen bleek. Hij was er toen al na zo’n 2 km klaar mee en is toen door zijn vader opgehaald. Dit keer kon hiervan geen spraken zijn, want we gingen met twee auto’s naar Vex.

In Vex zouden we parkeren nabij een laadpaal. Helaas was het betaald parkeren en parkmobiel werkt hier niet en de automaat slikt alleen hele franken, die we in het geheel nog niet hadden. Alles gaat tegenwoordig elektronisch, toch?

Na wat heen en weer rijden door het dorp heeft Sabine uiteindelijk de wandeling naar een bank ondernomen en met vele briefjes van 10 frank (die de automaat ook niet slikt) is ze daarmee weer een café binnen gelopen en een van die biljetten weer gewisseld voor twee vijf frank munten. Hier was de automaat wel gecharmeerd, dus de betaling was een feit.

Het pad leidde ons in eerste instantie langs een drukke weg, maar gelukkig werd daar snel van afgeweken en werd het een spoor door hoge begroeiing. Aldaar kwam mij een vriendelijk dame tegemoet die naast het “Bonjour” nog meer te melden had in het Frans.   Mijn Frans komt niet verder dan “Je ne parle pas Francais”  maar daar was de dame niet van onder de indruk, want deze schakelde dan ook meteen over in het Engels. Ze meldde me dat het pad verderop door een waterval behoorlijk was beschadigd en dat dat wellicht met een kind wat te hoog gegrepen zou zijn. Ik beloofde haar dat we geen risico zouden nemen en zo scheidde onze wegen wederom.

Na een aardig stuk lopen over kleine paadjes met steile afgronden kwamen we bij de bewuste waterval aan. Inderdaad was het pad wat glibberig en moesten er grote stappen genomen worden om met droge voeten de overkant te bereiken, hetgeen dus werd ondernomen.

De rest van de heenreis was weer een prima bewandelbaar pad en na zo’n anderhalf uur lopen bereikte wij het dal met daarin de rivier en de warm water bron.  Deze laatste klinkt serieuzer als dat die werkelijk is. Het water is ten opzichte van de waterval zeker warmer, maar als je deze niet eerst hebt gevoeld, dan is de bron half lauw te noemen. Luke ging daar natuurlijk in, nadat zijn schoenen en sokken waren uitgetrokken. Dit ging even goed, maar uiteindelijk viel hij en ging hij kopje onder. Gelukkig voor hem, had zijn moeder droge kleren en een handdoek meegenomen.

De weg ging weer in omgekeerde richting, via een ander pad terug naar Vex. Daar kwamen we uiteindelijk die zelfde rivier weer tegen en nu was het wel even een dingetje om deze zonder kleerscheuren en natte kleren over te steken. Ook dit keer ging het goed en konden we onze weg vervolgen. Daar, vermoedelijk, de natuur zeer teleurgesteld was, dat er niet eens natte voeten werden gehaald, werd de kraan van het hemelwater maat open gezet. De route werd steeds minder bossig, zodat steeds meer regen onze kleding bereikte. Op overmaat van “ramp” begaven de schoenen van Larissa het. In eerste instantie kwam de zool van haar linker schoen los. Daar we hier kunnen spreken van een halve zool, liet de zool van haar rechterschoen niet lang op zich wachten. Op deze kreupel schoenen liep zij vervolgens door, maar het restant had niet meer de slijtvastheid alwaar zij in eerste instantie op kon rekenen dus langzaam maar zeker liep ze uiteindelijk op haar sokken op het doorweekte pad en later asfalt.

Op het moment dat we de auto bereikte waren we niet echt doorweekt, maar van droge kleding was ook geen sprake meer.

Bij aankomst bij het chalet werd het snel weer droog en was er zelfs weer sprake van een strakblauwe lucht en zocht ik uiteindelijk naar een stukkie schaduw, want het snel warm in het zonnetje.

Het zou vandaag een zeer regenachtige dag worden en om toch wat te gaan ondernemen had ik Sabine voorgesteld om naar het dal te gaan lopen.  Daar aangekomen zouden we ons dan per mobiel melden bij de thuisblijvers, opdat een van die individuen ons dan zou komen halen.

Tijdens het ontbijt stelde ik dit voor en ook Jet had daar wel oren na. Larissa zou ons dan komen halen als we het zat waren ofwel het dal hadden bereikt.

Na het middagmaal hebben we de bergschoenen aangetrokken  en zijn Sabine, vergezeld door haar trouwe viervoeter Toby, Henriëtte en ik vertrokken voor de afdaling.

Het eerste stukje leidde ons naar het centrum van Veysonnaz en van daaruit waren het zeer steile weggetjes richting het dal.  Gelukkig werd de weg, waarover ook het overige verkeer snel verwisseld voor een pad, welke ons in eerste instantie via boeren optrekjes, weilandjes en bosjes leidde. Toby, de trouwe viervoeter, was nog niet op de hoogte van schrikdraad. Op een gegeven moment kwam hij te in aanraking van een rood net dat van kleine metalen draadjes was voorzien. Een lange jank/blaf serenade was het gevolg. Sabine en Jet hebben het beestje snel uit de benarde situatie gered. Het beestje was nog even trillerig maar hervatte snel de wandeling en ging daarbij het schrikdraad niet echt uit de weg. Het is tenslotte geen ezel.

De weg leidde ons uiteindelijk door een boomgaard. Hier hingen de groene maar ook reeds behoorlijk kleurige perziken. Het pad bleek een waar doolhof. Waar de Zwitserse overheid in eerste instantie nog met gele bordjes had gemeld welke kant we uit moesten, was deze uiting van richting opeens ver te zoeken. Ook Google maps bracht hierin geen oplossing. Maar zoals in de “Hitchhiker’s guide to the Galaxy”  wordt gemeld, dat je niet echt de weg hoeft te zien, maar dat je gewoon de zwaartekracht moet volgens, kwamen we uiteindelijk bij een weg aan, al was dit niet echt een weg om gezellig langs te gaan wandelen vanwege de grote drukte met auto’s en vrachtwagens.  Aan de overkant van de weg leek het pad door een andere perzikboomgaard verder te lopen, dus zijn we daar ingelopen. Na een lange wandeling bleek het dood te lopen en waren we nog steeds vele honderden meters verwijderd van het dal.  Via Googlemaps in sateliteview was het doolhof goed zichtbaar en bleek de enige uitgang de ingang. Jammer maar helaas, de weg in omgekeerde volgorde afleggen, alleen liep het wel straf omhoog.

Toen we weer de ingang bereikt hadden, waren we alle drie van mening dat het mooi geweest was en hebben we het thuisfront gewaarschuwd. Larissa was al na tien minuten bij ons en bracht ons snel weer naar ons vakantie adres.

Aan het eind van de middag bleek het weer snel om te slaan naar regen, maar weer iets later scheen het zonnetje weer.

Ik ontdekte een timelaps functie op mijn nieuwe mobiel. In de begin zeventiger jaren heeft mijn vader veel tijd besteed om zo’n opname te maken met zijn Bauer super acht film camera. Bovenstaande opname staan niet bol van artistiek vernuft en perfecte camera positie, maar het resultaat is toch wel goed.

Vandaag is Henriette jarig en dat betekend natuurlijk koffie met gebak. Bovendien begon de dag weer met een strak blauwe lucht en werd het snel warm in het zonnetje. Daar we een wandeling wilde maken met de hele groep had Larissa weer gezocht op internet en een wandeling van 2km langs houtsculpturen. We moesten daarvoor wel naar Nendaz rijden. Aldaar kon de auto mooi aan de laadpaal, zodat daar weer wat extra km’s in zouden zitten na terugkomst. Die laadplaats was in een parkeergarage die geheel verlaten was. Zal in de winter wel erg vol zijn. De wandeling was mooi al waren de sculpturen duidelijk al wat jaren oud, want vele waren in enige staat van ontbinding.

Aan het eind van de wandeling zijn we nog een Geocache gaan zoeken maar die bleek niet te vinden.

Bij terugkomst bij het chalet bleek het weer al aardig te betrekken en kort daarna begon de regen. Niet zo erg als gisteren, maar toch genoeg om de wegen nat te krijgen en daarbij koelde het weer dusdanig af, dat zonder dikke trui buiten zijn ietwat van een opgaaf bleek.

De meisjes gingen naar Sion om te shoppen en ik ben lekker gaan zitten met een kop koffie en een goed boek, al pakte het verhaal pas na een paar hoofdstukken.

Des avonds trok het wolkendek weg al viel er uit heel hoge bewolking toch nog een paar druppels. Als je de opklaringen zo bekijkt, kan je bijna niet voorstellen dat de verwachtingen voor morgen regen, regen, regen, regen en nog een regen is.

De dag begon mooi. Strak blauwe lucht en het was al vroeg aangenaam buiten. Volgens de weersverwachting zou het ’s middags gaan regenen, dus werd naar een niet te lange wandeling in de buurt gezocht, zodat we het vermoedelijk kort schijnende zonnetje tot een maximum konden benutten. Larissa had via een app een wandeling ontdekt van zo’n 7km met een hoogteverschil van 400m. Deze liep dicht langs het chalet voerde en dus gingen Larissa, Jet, Luke en ik daar meteen aan beginnen.

In eerste instantie voerde de route ons langs een weg, maar al snel mochten we daarvan afwijken en werd het een mooi pad door de natuur. Na zo’n 3km was Luke er klaar mee en werd hij in de draagzak gehesen. Gelukkig waren we weer een weg genaderd en kon hij daar door zijn vader worden afgehaald. Bij nader inzien maar goed ook, want vanaf dat punt ging de route behoorlijk stijgen. Met een kind in een draagzak is dat geen pretje. De laatste 4km werden met behoorlijk wat rust pauzes afgelegd en in de laatste km begon het te regenen. Niet genoeg om een regenjas op te zoeken, maar net genoeg om blij te zijn dat we het chalet weer hadden bereikt. Naarmate de middag vorderde werd het regenbuitje steeds heftiger en er is in de nacht dan ook een aardige sloot water uit de lucht gekomen

De reis door het zwarte woud, was een mooie rit. Al heb ik wel een bijna dood ervaring doorstaan. Tijdens het inhalen van een vrachtwagen reed er een auto vanuit een zijstraat van rechts voor de vrachtwagen langs naar links. Daar reed ik dus al met verhoogde snelheid. Gelukkig zijn mijn remmen goed en had de chauffeur mij op tijd in de gaten, want die dook meteen de berm in. Ik had wel wat km’s nodig om mijn hartslag weer normaal te krijgen. In Zwitserland gekomen leidde de route van het ene dorp/stad naar het andere en schoot ik werkelijk niet op. Na een uur van die ellende heb ik getankt, mijn tolvignet geplakt en ben ik ben ik de autobahn op gedoken.

Na 150 km was ik Bern voorbij en reed ik bij Spiez de autobahn af om vervolgens de pas te rijden richting Aigle. Was een mooie weg, jammer alleen dat de Zwitsers 60km/u hard genoeg vinden, terwijl mijn fiets schreeuwde dat 80 toch veel leuker is. Ben uiteindelijk zonder kleerscheuren weer in het dal gekomen bij Aigle en daar ben ik toch weer de autoweg opgegaan. Nabij mijn vakantie adres moest ik weer zo’n 1000m omhoog rijden. Dit keer was er geen passeren mogelijk, dus met een gangetje van zo’n 25km/u reed ik achter een hele groep auto’s met aan kop een zwaar beladen vrachtwagen de laatste km’s. Uiteindelijk zei mijn GPS dat ik links moest afslaan. Helaas deed de vrachtwagen dat dus ook. Terwijl ik de bocht maakte viel mijn ook op een bord “Doodlopend”, maar daar het gehuurde chalet ook aan een doodlopend weggetje lag, ben ik toch doorgereden. Halverwege stopte de vrachtwagen en kon ik er omheen, maar aan het eind van de geasfalteerde weg werd ik een zandpad opgeleid. Met mijn huidige motor geen optie, dus omgedraaid. Mijn GPS stond echt ingesteld om “onverharde wegen vermijden” maar helaas had dit apparaat er toch andere ideeën bij. Ik ben maar gewoon de borden gaan volgen en eenmaal in het dorp van mijn eindbestemming ben ik de GPS weer gaan volgen en was ik in notime op locatie en bleek dat ik de eerste was.

De dames per auto hadden de zelfde problemen zou later blijken. Ook het adres bleek een probleem, waar het delen van mijn locatie uitkomst bleek te hebben.

Het huisje, HUIS, is van alle gemakken voorzien. Dingen die je niet echt verwacht zijn aanwezig tot een Chromecast en mobiel laders aan toe. Na het kwartier maken was het tijd voor het natje en het droogje en was het uitstekend toeven op het grote terras, welke is voorzien van een riante tuinset.

De nacht was donker en heel stil op een incident na. Midden in de nacht was er opeens een enorm gekrijs en waren er ook dreunen tegen het huis te horen. Eerst dacht ik dat het Toby (de hond) was, maar daar was het toch iets te hysterisch voor. Vermoedelijk was het een Das.

Na een onrustige nacht. Ik heb tenslotte altijd moeilijkheden met slapen de eerste nacht. Was het ontbijt goed en tussen tien en half elf begon ik aan de reis naar Hornberg.

Het begin van de reis was net als die van de vorige dag. Lekker zoemen (op een boxer?) met een gangetje van iets over de honderd over de wegen. Waar ik op mijn vorige motor altijd mijn gas wat dichtdraaide, leek ik nu juist bij die bochten het gas open te draaien. Mens wat stuurt die motor goed!

Na een goede honderdvijftig km ging de reis verder via Frankrijk. Een slechte keus bleek later. Alle wegen zijn maar 80km/u en inhalen kan je niet. Jammer, want als je inloopt op een voorganger, waarvan er vele bleken te zijn, dan kan je er dus niet langs en sukkel je verder met slechts 60. Na zo’n tachtig km kon ik de Rijn weer over en was ik weer in Duitsland. De wegen waren meteen leger en mooier. In de laatste tien kilometer kwam ik in de dorp en daar hadden ze de hoofdweg afgesloten. Dus stapje voor stapje in de “Umleitung”.   Ik werd gepasseerd door een Duitse motorrijder en onder het moto “Goed voorbeeld doet goed volgen” ben ik er ook maar omheen gaan rijden. Het naar rechts verschuiven van vele auto’s deed vermoeden dat dit gedoogd werd, maar even zo goed heeft het wel wat tijd gekost. De laatste km’s gingen snel en was dan ook snel bij het hotel.

Na het inchecken bleek ik een mooie doch kleine, maar van alle gemakken voorziene kamer toebedeeld gekregen te hebben. Het uitzicht over een dal in het zwarte woud was prachtig en het terras voorzien van comfortabele stoelen, prima locatie voor een biertje terwijl ik dit stukje aan het typen was. Jammer genoeg verdween de zon na 17:00 achter het hotel en werd het snel wat frisser. Maar! Niet voor deze Hollander! Die laat zich niet wegjagen door wat dalende temperaturen 😉

Rond een uur of zes ben ik even naar de kasteel ruïne gelopen, want daar zou ik geocache liggen. Eerst moesten er wat vragen beantwoord worden en met de verkregen GPS coördinaten kon het zoeken beginnen. Waar ik ook keek, ik vond hem niet. Toen ik uiteindelijk uit gleed en daarbij mijn knie openhaalde, was de lol er af en ben ik terug gelopen. Het was inmiddels etenstijd.

In het restaurant werd een goede maaltijd geserveerd en daarna ben ik naar mijn kamer gegaan om wat te gaan lezen en vroeg te gaan slapen.

Na veel zoeken en piekeren was op zaterdag middag het moment daar dat mijn tas voor op de motor en die voor in de auto volgepakt waren. Na nog een kleine 1-acter met mijn nieuwe motor kleding die niet helemaal reageerde als dat ik graag wilde was dan het moment aangebroken om aan de eerste etappe te beginnen. De reis naar Halsdorf.

Ik had eigenlijk een paar weken eerder een testrit naar Halsdorf willen maken, maar drukte op de zaak weerhield mij hiervan. Het zou mijn eerste lange rit worden op mijn in september gekochte R1250RS . De zithouding om die machine is dusdanig anders dat ik bang was voor kramp vanwege de hoog opgetrokken benen en pijn in de schouders vanwege het voorover zitten. In eerste instantie leek mijn angst waarheid te worden. Maar na een stop bij Knuvelkes voor tanken en koffie reed ik België binnen en bij een snelheid van 120km/u bleek de motor heerlijk te rijden en de zit gewoonweg perfect. Luid meezingend op de muziek van de jaren 80 (niemand die daar last van had, want de roffel van de boxer overstemde dit zeker) reed ik van Verviers naar Duitsland om aldaar de autoweg te verlaten voor mijn vuurdoop de slingerweggetjes van de Eiffel. Ik kwam er al snel achter dat deze motor gemaakt lijkt voor deze wegen. De motor liep als een droom, pakte perfect op op het gas en stuurt vreselijk scherp.

In vrij korte tijd had ik Halsdorf bereikt voor de hernieuwde kennismaking met mijn vriend en zijn vrouw. Des avonds zijn we afgereisd naar Oberweiss alwaar zich een goed restaurant bevind die overigens net twee weken open was na alle ravage van de overstroming die in dit gebied had plaats gevonden. Dit restaurant behoort bij een camping die altijd vol staat met caravans die op hun beurt weer bevolkt worden met vele Nederlanders. Bij aankomst bleek het grootste deel van het veld geheel leeg. Van Heidi (de vrouw van mijn vriend Ketu) vernam ik dat na de overstroming de caravans overal teruggevonden werden waaronder zelfs in bomen.

Het eten aldaar was zoals ik gewend was, zeer goed! En na het tafelen heb ik nog bij terugkomst in hun huis een aardige tijd doorgebracht met een goed glas whisky, zoals ik ook gewend ben in huize Ketu.