Na een zeer rustige, doch onderbroken nacht… Ik werd om 4:36uur wakker. Op dat moment had mijn maag een meningsverschil met de avondmaaltijd van de vorige dag. Het een en ander uitte zich doormiddel van een hoeveelheid gal die zich een weg baande via mijn slokdarm naar mijn keel, alwaar het vervolgens weer een afslag nam, mijn luchtpijp in.
Gevolg: Ik werd hoestend wakker met de heerlijk bittere smaak (NOT!) van gal. In eerste instantie loop je het onvermijdelijk voor je uit te schuiven, maar uiteindelijk ben ik toch maar opgestaan om in het nachtelijk uur op en neer naar het toilet gebouw te lopen om mijn mond te spoelen. Terug in de tent heb ik een goede slok melk genomen om het zuur in mijn maag weer te neutraliseren. Vervolgens heb ik mijn slaapplaats een ietwat aangepast, opdat ik enigszinds ge-eleveerd de slaap kon hervatten. Tijdens mijn nachtelijk escapades viel het mij op dat alle wolken verdwenen waren en een sterrenrijk uitspansel zichtbaar was. Dit beloofde stiekem iets goeds voor de volgende dag.

Het was iets van negen uur toen de luiken weer open gingen. Het zonnetje scheen en alles om mij heen was nog rustig. Ik besloot om op te staan en dan onder het genot van een boek het ontbijt te gebruiken, inclusief de sap en de vers gezette koffie.

Rond half elf reden we af om het dorpje Two-Bridges te bezoeken. Het was een stukkie van zo’n acht kilometer dwars door de Moor. Er werden velen mini paardjes, schapen en raven gepasseerd en snel kwamen we dan ook aan in het dorpje Two-Bridges. Wederom een dorpje wat bestond uit een huis, een hotel en twee bruggen, dus als je tussen de huisen/bruggen doorkeek, kon je het dorpje niet meer zien.

Daar aangekomen bleek ik me vergist te hebben. Het was niet Two-Bridges, maar Postbridge, zo’n vijf kilometer verder. Verongelijkt liepen we terug naar de auto en legde vervolgens de laatste etappe af van de route.

In Postbridge aangekomen merkte ik meteen dat we goed zaten. Het parkeerterrein was een stuk groter en tevens werd er een verzoek gedaan voor een donatie. Welliswaar een schril contrast met Avebury (verplichte vijf pond), maar we waren weer toeristisch bezig zullen we maar zeggen.
De Postbridge werd door een ieder langs elke kant gefotografeerd en vervolgens werd ook de locale Touristinformation/VVV met een bezoek vereerd.

Binnen gekomen, troffen we een man aan die in een semi-verhit gesprek was verwikkeld met een bezoeker. Het onderwerp was aangereden schapen. Elke juridische mogelijkheid passeerde de reveu. Wij daarentegen ontdekte achterin een trap naar de bovenverdieping alwaar een tentoonstelling was van plaatselijke bijzonderheden en een video over het bakken van een pot op de ijzertijd methode.
Al rondkijkend ontdekten wij informatieborden over opgravingen in de omgeving door het “Time Team” een programma van de BBC dat ook is uitgezonden door Discovery. (Ik heb zo’n beetje elke aflevering in het verleden bekeken.)
Vervolgens zagen we informatieborden over steencirkels in de omgeving en bij het verlaten van de “VVV” werden we aangesproken door een uiterst vriendelijke en inmiddels afgekoelde medewerker met de vraag of wij vragen hadden. Ik begon over de steencirkels en in het bijzonder Yellowmead en meteen kwam de vriendelijk man in actie met de woorden dat die inderdaad in de buurt waren, maar wel lastig te vinden. Hij begon over kronkelweggetjes, afslagen bij kroegen, doorgangen door schijnbaar verlaten dorpen, en uiteindelijk een doodlopende weg en nog een stuk lopen langs een niet afgebakend pad. Mijn reactie hierop was dat ik een beetje teleurgesteld was in de bebording (Denk aan Men-an-Tol). Zij reactie was: “Er zijn in de Moor zo’n tienduizend opgravingen/Grafheuvels/Steencircels/Nederzettingen/etc. Als we naar allen, borden zetten, wordt de omgeving wel heel erg verpest.
Ik kon hem alleen maar gelijk geven en vervolgens namen wij afscheid met de woorden: “Als ik het echt niet kan vinden dan vraag ik het gewoon aan een dorpeling.” Hij antwoordde daarop: “Dat kan je doen, als je tenminste een dorpeling tegenkomt ;o).”

Het was zo’n twaalf kilometer waarvan de laatste twee door een weggetje alwaar ik blij was dat ik geen tegenligger tegenkwam. Dan was er iemand behoorlijk de klos geweest. Het weggetje liep inderdaad, zoals beloofd, dood en vandaaruit liepen we de nabijgelegen berg op voor het uitzicht. De auto achterlatend onder een dwarshoek van zeker dertig graden. Ik vindt het nog steeds jammer dat ik daar geen foto van heb……

Op de berg aangekomen, hadden we uitzicht over de omgeving. Mijn ook viel op een kluitje beesten, nadat ik daar een foto van had genomen en naar de uitvergroting keek, bleek het om de steencirkel te gaan. De enige toeschouwers op dat moment waren van die wilde minipaardjes.

Het leek een heel eind lopen, maar in een mum van tijd waren we bij de circel aangekomen. Het enige wat restte was het verjagen van de paarden om een foto te kunnen nemen van een mini-paard vrije circel. Het gaat om een steencircel van tenminste vijf circels. Het leek onbesmet door toeristen. We waren er allen overeens dat deze een stuk leuker was om te bekijken dan Avebury. Tevens viel ons op dat we gedurende onze aanwezigheid en aan- en aftocht geen enkele toerist gesignaleerd werd. Als ik nog eens zo’n reis maak, dan ga ik al dit soort bezoekwaardigheden van te voren uitzoeken en daarvan de GPS coordinaten opslaan. Dit maakt het een stuk makkelijker en op die manier kom je nog ergens.

De auto werd weer uit zijn benarde situatie bevrijd waarbij er een van de wielen geheel loskwam. Ik vind het nog steeds jammer dat ik daar geen foto van heb…….
Van hieruit was het een reisje naar de supermarkt in Tavistock en dan terug naar de camping. Er werd vlees meegenomen, want het weer liet het nu toe om te BBQ-en. Op de camping was het korte broeken weer. Er werd genoten van het zonlicht en de temperatuur was zeker rond de achtien graden (in de schaduw)
Na een heerlijke maaltijd was het reeds donker aan het worden. Er werd nog van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat foto’s te maken van de ondergaande zon en vervolgens werd het tijd voor het avond/nacht ritueel.

De ochtend, zij het vroeg, begon met regen. Niet veel, maar regen is regen. Het was uiteindelijk een kwestie vam omdraaien en verder slapen, want toen ik om half negen opstond, stond het zonnetje al hoog aan de hemel….. Jammer alleen dat er wat wolkjes voor hingen. Na heb gebruikelijke toilet, douche en ontbijt, werd het tijd om de boel in de auto te gaan stoppen. De tenten waren al redelijk opgedroogd en wat dreigende wolken brachten daar gelukkig geen verandering in.

Om elf uur reden wij af met bestemming Salisbury. De route verliep gestaag over binnendoor weggetjes door Dartmoor en vervolgens over een wat snellere weg, langs de kust. Op wat kleine opstoppingen na waren we rond half drie op de camping bij een paardenrenbaan te Salisbury. Deze werd in eerste instantie niet gevonden, daar het campingboek geen adres geeft, maar een route beschrijving. Deze was voor deze camping vanuit het westen beschreven, dus nadat we de gehele stad doorgereden waren, draaide we 180 graden rond en gingen volgens de routebeschrijving van het campingboek rijden. Al snel hadden we de camping langs de paardenrenbaan gevonden en in de receptie werden we door een bijzonder lief oud vrouwtje van een plekje op de camping voorzien.

Nadat het gehele kampement was opgezet stapte we in de auto naar Salisbury. Om de vele parkeerplaatsen met hoge parkeergelden te ontlopen, parkeerde we bij een nabijgeleven groot-supermarkt. Vandaar uit liepen we het stadje door en bewonderden de grote kerk.

Na de boodschappen zijn we naar het nabij gelegen Stonehenge gereden. Ook hier hebben we op een landweggetje geparkeerd en zijn langs de hekken naar de steencircel gelopen. Parkeren op het officiele parkeerterrein kost je vijf pond om over de toegang maar te zwijgen en dan mag je nog maar een rondje om de circel heen lopen dus wat er gewonnen werd door dit alles niet te doen is vermoedelijk zo’n twintig euro met z’n alle. Je bent nederlander of niet, toch???

Morgen gaan we beginnen aan de een na laatste fase van de vakantie. Een bezoek aan London. Sabine en Andy komen dan ook per vliegtuig en die ontmoeten we als het goed is in de avond….

We moesten vandaag “vroeg” op, daar we om tien uur hadden afgesproken bij Merijn en Masha.
We zouden direct na de koffie vandaar uit naar Greenwich Park afreizen, daar de dochter Kristina met haar Ritmisch Gymnastiek groep een uitvoering zou geven. Na de koffie reden we braaf achter de veel te snelle Volvo aan en waren we ruim op tijd in een zon overgoten en warm Greenwich Park. In dat park waren vele verenigingen aanwezig die een presentatie gaven. Wij hebben ons beperkt tot de vereniging waar Kristina lid was is en na de uitvoering zijn we nog even naar de nul meridiaan gelopen om van daaruit van het uitzicht over Londen te genieten. Sabine zijn vandaar uit per metro naar het centrum van London afgereisd, omdat er anders maar een dagje centrum zou overblijven van hun stedentrip.

Om een uur waren we weer terug in huize Broere alwaar Masha en haar zus de lunch al aan het bereiden waren.
Daar de lunch nog niet geheel gereed was, zijn we nog even naar de nabij gelegen begraafplaats gereden, omdat er vanaf die locatie ook een mooi uitzicht van de stad is. Hier bleek dat er in het maandelijkse ongemak van Jet iets was misgegaan, dus voordat we aan de lunch konden beginnen, moesten we eerst op en neer naar de camping.

Eindelijk konden we om kwart voor twee aan de rijke dis plaats nemen. De definitie van een lunch in Huize Broere is een warme maaltijd meet een heerlijk vlees en kip gerecht geflankeerd door diverse salades en brood.

Na de lunch vertrokken wij met de parkeerkaart van Masha naar de Milleniumdoom alwaar we gratis konden parkeren en van daaruit direct per metro naar het centrum van London konden. Het had wat voeten in de aarde, maar drie kwartier na aankomst op station London Bridge konden Sabine en Andy zich bij ons aansluiten. De middag werd gebruikt voor een bezoek aan de Towerbridge, de Tower, vervolgens maar Westminster voor een bezoek aan de House of Parlement en de Big Ben en vandaar uit was het een klein stukje naar de Westminster Abbey. Vervolgens stond Harrods op het programma, maar halverwege de reis bleken de metrowagons dusdanig vol te zijn, dat we besloten om de zeer warme gangen en treinstellen van de metro te verruilen voor de koelere straten. Vanaf het station waar we waren “gestrand” was het een klein stukje via Green Park naar Buckingham Palace en vandaar uit bleek het een kippe-eindje naar de Big Ben alwaar we de metro terug namen naar Greenwich North, alwaar we de auto hadden achter gelaten.

Omdat we de computers en banjo bij Merijn en Masha hadden achtergelaten, moesten we daar weer heen om deze op te halen. De volgende dag namelijk zouden zij allebei afreizen voor enerzijds vakantie en anderzijds werk. Bij aankomst, werden we meteen uitgenodigd voor het diner. Er bleek erg veel over van de lunch, genoeg voor nog een maaltijd. ;o) De avond ging veel te snel en voor ik het wist was het half tien. Nu moesten we echt terug naar de camping, omdat om tien uur de hekken dicht gaan en dan zou mijn auto buiten de camping moeten blijven staan en dag leek me geen goed idee.

Keurig om vijf minuten voor tien reden we de camping op.
De rest van de avond werd gebruikt voor napraten, bloggen e.d.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen. Vandaag hadden we de hele dag om in London rond te hangen.
Dit was voor de dames het moment om te gaan shoppen en voor mij dus het moment om dan eindelijk eens the Museum of Science te bezoeken.

Wederom konden we parkeren op het parkeerterrein van het Millenium Dome met de parkeerkaart van Masha.
De metro bracht ons snel naar het station nabij Harrods en voor sommige werd deze winkel voor de zoveelste keer betreden
Zo interessant vond ik deze winkel niet en na een Starbucks koffie ben ik in mijn eentje afgereisd naar het museum
Bij aankomst bleek het museum gratis toegang te hebben en ik heb hier dan ook zo’n drie uur rond gebanjerd. De collectie was op alle vlakken zo vreselijk uitgebreid, dat ik wel heel wat vitrines moest afraffelen. Niet dat ik te weinig tijd had, maar ik heb ik de afgelopen dagen behoorlijk wat stalbenen gekweekt, zodat ik iedere stap behoorlijk voelde. Na zo’n beetje elke verdieping bekeken te hebben, ben ik in de 3D bioscoop gaan zitten om een film over een apollo vlucht te bekijken. Daarna wilde ik me weer bij de groep voegen, maar ik bleek geen telefoon bij me te hebben.
Na eens goed nagedacht te hebben bleek de telefoon nog in de auto te liggen, dus ben ik maar in de metro gestapt en heb de reis van zo’n twintig minuten aanvaard.

Vanaf de parkeerplaats kon ik eindelijk contact opnemen met de groep en spraken af in “Green Park”. Een goed half uur later waren we weer bij elkaar en werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat te eten. Het geheel werd geflankeerd door koffie vanaf de in de nabijheid aanwezige koffieshop. Om voor het thuisfront een souveniertje mee te nemen, besloot Henriëtte om een paar koffie bekers te kopen. Andy ging ook mee en dacht dat de koffie die in bekers verstrekt werd, inclusief de beker verkocht werd. Hij nam dus zo’n beker mee. Niet helemaal de bedoeling, maar wel een beker rijker………

Rond half zeven vertrokken we naar Buckingham Palace voor de wisseling van de wacht, jammer alleen dat op werkdagen deze wachtwissel alleen tussen de middag plaats vindt, dus zijn we maar verder gegaan naar een winkel waar ze TrolBeads verkopen, wederom helaas, de winkel was bij arriveren net gesloten. Verongelijkt vetrokken we maar naar de metro en gingen terug naar de auto. Na een snelle rit via het huis van Merijn/Masha om de parkeerkaart te retourneren, kwamen we terug op de camping. Vervolgens zijn we naar het station gelopen om te kijken hoe laat de eerste trein vertrekt naar London, want Andy moet om half acht inchecken op Heathrow. De bleek 05:13uur te zijn, dus tijd genoeg om Heathrow te bereiken. Terwijl we terug liepen viel mijn ook op een vos die een straatje rond aan het struien was in de voortuinen. Andy heeft van dit beestje een foto gemaakt onder het toeziend oog van een aantal bewoners van die straat die van het feit dat er een vos rondliep in het geheel in opkeken. Inmiddels was het al behoorlijk laat geworden, dus na een kort samenzijn in de tent zocht iedereen zijn mandje op, voor ,zeker voor Andy, een korte nacht.

Iedereen was nog in diepe rustte, toen voor Andy reeds de wekker afliep. Het was volgens vertellen tien voor vijf. Ik lag toen nog te slapen. Hij bleek nog aardig te hebben moeten voortmaken, want hij heeft op de valreep een een kaartje te hebben gekocht en op de laatste seconde de trein te hebben gehaald naar Charing Cross om dertien over vijf.
Al met al ging zijn reis voorspoedig al heb ik begrepen dat hij ook Heathrow alle zeilen bij gezet heeft om op tijd in het vliegtuig te komen.
Om half twaalf belde Sabine hoe het met hem ging en toen bleek hij al thuis in Oegstgeest te zijn.

Wij zijn om half tien opgestaan en hebben na het ontbijt het kampement ontmanteld. Rond half twaalf hadden wij het weer voor mekaar gekregen om alles, inclusief de hutkoffer van Sabine die op schoot werd genomen, in de auto te krijgen en reden we van de camping af in de richting van het winkelcentrum. Na wat boodschappen en een bezoek aan de McDonalds (goede koffie trouwens) zijn we naar London City Airport gegaan. Beatrix leidde ons via de Woolwich free ferry en snel waren we aan de overkant en veel te vroeg bij het vliegveld. Sabine moest om vijf over vier het vliegtuig hebben en het was pas half twee. Het inchecken ging via de computer maar de koffer kon pas ingenomen twee uur voor vertrek, oftewel vijf over twee.
We hebben haar dus gezelschap gehouden, totdat de incheckbalie haar koffer wilde innemen. Toen hebben we afscheid genomen en is zij door de Douane gegaan en zijn afgereden naar de zuid kust.

Beatrix leidde ons keurig via de ferry en toen dwars door London richting de ringweg M25. Van daar af ging het al snel zuidwaarts en om kwart over vier waren wij op de camping in Bexhill on Sea. Dit was weer zo’n camping waar je ook per tent moet betalen. Daar wij voor de laatste avond niet het gehele kampement wilde opzetten en er per tent maar liefst tien pond werd gerekend, besloten wij om maar twee tenten op te zetten. Larissa vond het wel spannend om de nacht in de auto door te brengen, dus dat kwam mooi uit.
Nadat we klaar waren (twee kleine tentjes, dus inclusief het opblazen van luchtbedden, wat zullen we zeggen? Tien minuten ;o)) zijn we nog naar Tesco’s gegaan voor boodschappen en daar hoorde we dat Sabine reeds in de trein naar Leiden zat. Om kwart voor vijf (Engelse tijd) was zij thuis na een bijzonder snelle reis. Bij terugkomst op de camping is een (snelle) maaltijd bereid. Na deze maaltijd wilde ik wat koffie zetten en toen ik eindelijk een keteltje heet water had bemachtigd, (ik werd nog door de “boer” aangesproken dat er een kraan nabij de tent was, maar toen ik hem uitlegde dat ik graag heet water had om de kooktijd te verkorten en dat ik dat liet samenvallen met het feit dat de inhoud van twee grote bierblikken stonden te trappelen om het ruime sop te kiezen, kon hij me alleen maar gelijk geven met de woorden: “It’s time that I find me some beer too.”) bleek het gastanktje geheel leeg te zijn. Een reisje naar de campingwinkel leerde mij dat een nieuw tankje twee pond kostte. Helaas konden we, na aftrek van 20pence voor de douche van Madelon, niet verder komen dan één pond vijfennegentig. Bovendien om een geheel nieuw tankje aan te breken voor alleen nog dat bakkie koffie vond ik een beetje zonden. Per slot van rekening ligt het merendeel aan gas dan braaf op zolder te wachten tot er weer een trekvakantie wordt gemaakt.
Daarom besloot ik de BBQ aan te steken. Ik had na twintig minuten kokend water en Larissa had een vuurtje om haar Marshmallow te stoven. Rond half tien werd het echt donker en werd het buiten amusement verruild voor lezen in de tent.

Omdat er genoeg tijd was, werd er deze ochtend geheel geen haast gemaakt om op te staan. Helaas scheen het zonnetje en werd het heel snel warm in de tent, dus werden we uiteindelijk gedwongen om op te staan.

Zo snel als we de boel gisteren hadden opgebouwd, zo snel zat het ook weer in de auto. Zodoende reden wij veel te vroeg van de camping af. De tunnel was gereserveerd voor vier uur en we hoopte net als tijdens de heenreis de overtocht twee uur eerder te kunnen doen. Nog steeds veel te vroeg besloten wij om langs de kust richting Folkestone te rijden. Eerst nog even naar het winkelcentrum, daar Madelon graag een Union Jack (De vlag van het Verenigd Koninkrijk) wilde hebben.

In de eerste winkel vroeg ik in mijn beste engels naar “The Union Jack” en daarop kreeg ik de reactie “What?” Vervolgens, omdat ik dacht dat ik me vergiste, vroeg ik naar “Your national flag?”, “We only sell flags on special occasions.”
Volgende winkel…… “Do you sell the Union Jack?”, reactie: “No, you should go to Hastings, the sell flags in souvenirshops.”
Wij zijn vele winkels gepasseerd, maar vonden alleen maar kleding, petjes, bekers etc met de engelse vlag maar niet de vlag zelf. Vermoedelijk maken we meer kans via internet als we weer thuis zijn.

Onderweg zijn we nog gestopt voor een bezoekje aan het strand en zijn uiteindelijk maar naar de tunnel gereden. Hier bleek het niet mogelijk om een trein eerder te nemen en hadden zelfs vertraging, omdat er een trein tussenuit viel. Om half vijf reden we eindelijk per trein onder het kanaal door en konden aan de laatste etappe beginnen. Helaas hadden we nog wat oponthoud onderweg, omdat er een file was ontstaan door een ongeluk. We hebben zo’n twintig minuten stil gestaan en daarna ging het zeer snel.

Om half tien waren we thuis.