Donderdag, 3 juli 2025

Toen ik wakker werd scheen de zon de kamer in. De verduisteringsrolgordijnen (leuk woord voor galgje) schuiven tijdens de nacht altijd een klein beetje omhoog, zodat het eerste licht van de dag mijn slaapkamer al aardig uit de duisternis haalt. De temperatuur was behoorlijk gezakt, het geen buiten zitten erg aangenaam maakte en tijdens het passeren van een klein briesje zelfs iets te koel. Een mooi moment om aan dit relaas te werken on het genot van een lekker bakkie koffie.

Des middags zijn we naar een Rodelbaan gegaan. In het plaatsje Riol, zo’n 28 minuten van het vakantiepark verwijderd, is Rodelbahn Triolago. Dit is eigenlijk een rollercoaster waarbij je met een rem zelf je snelheid kan bepalen. Ik mocht het eerst (iemand moet op Toby passen tenslotte, want het is niets voor honden) naar boven. Op een karretje met gordels werden we met een kabel naar boven getrokken. Dit was overigens een behoorlijk stuk en daarna reed het karretje vrij over de baan naar beneden. Hier en daar heb ik de rem gebruikt omdat ik het systeem niet helemaal vertrouwde. Even zo goed was het voor mij een spectaculaire afdaling. Beneden aangekomen kon de oppas, Jet, door mij afgelost worden en was het haar beurt.

…….

Sabine was al vroeg wakker en was bezig om haar spullen bij elkaar te zoeken en auto vol te laden. Zij reed rond half tien af naar Nederland.

Het zou weer een zeer warme dag worden, dus zijn Henriëtte en ik meteen maar gaan wandelen in heb bos met Toby. Het was de bedoeling om iets te gaan bezoeken, maar de verwachtte temperaturen die dag deed ons toch maar besluiten om in de buurt te blijven.

Net als twee dagen eerder zijn wij naar de uitkijktoren “Fünf-Seen blick” gelopen en hebben we meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om de Geocache die daar ligt op te zoeken. Vandaar uit zijn we weer terug gelopen naar het park. Helaas voor Toby zaten er hele stukken schaduwloos pad in de route zodat hij het wat moeilijk kreeg. Hij rende dan ook van schaduwplek naar schaduwplek om dan aldaar lekker in het “koele” gras te gaan liggen.

Tijdens het rondkijken vanaf de uitkijktoren viel mij op dat er in de buurt van Leiwen een sluis en stuw in de Moezel zit. Vanaf het park zijn we dus met de auto naar deze locatie gereden alwaar we het invaren van een brandstof tanker hebben gadegeslagen. Erg lang zijn we daar niet gebleven, daar er daar geen schaduwplekjes te vinden waren en het inmiddels erg warm was. Van daar uit zijn we gaan zoeken naar een restaurant voor de lunch. De GPS had vele ideeën, maar geen van de bereikte locaties deed vermoeden dat het geopend was, laat staan dat het er goed toeven zou zijn. Wij zijn hierbij tot de conclusie gekomen dat er rond Leiwen eigenlijk geen terrasjes te vinden zijn, in ieder geval niet op onze route. Daarom zijn we maar weer naar het park gereden, de auto aan de lader gezet en vervolgens een uitsmijter gegeten in het park restaurant, wat overigens in het geheel niet tegenviel. We konden hier gelukkig binnen zitten in een air conditioneerde ruimte want op het terras was het eenvoudigweg te warm.

’s Avonds werd het bewolkt en ging het regenen. Het koelde daarmee aardig af, wat het buiten zitten erg prettig maakte. In de nacht heeft het geonweerd en viel er behoorlijk wat regen en dit had weer als gevolg dat het nog meer afkoelde en dat slapen erg comfortabel maakte. Ik heb uiteindelijk zelfs een laken over me heen getrokken.

De dames gingen weer boodschappen doen, of moet ik het shoppen noemen. Ik ben braaf met Toby op het park gebleven en afgewacht tot ze weer thuis kwamen. Daarna ben ik met Joost en Sabine weer naar de bierwinkel gegaan om weer een selectie van deels onbekende bieren in te slaan. Op de terugweg zijn we weer gaan kijken of de wijnhandel in Leiwen op was. Bij aankomst stond de eigenaar, ik herkende de heer nog van ons vorig bezoek vele jaren geleden, op het punt om weg te gaan, althans zo leek het. Hij bleef wachten en liet mij weten dat we welkom waren en dat hij alleen op het punt stond om zijn auto op een ander plekje te zetten. Wij konden gaan zitten op het terras en kort daarna kwam hij met vijf glazen, flessen water en druivensap en een fles Riesling. Sabine en ik kregen meteen een aardige hoeveelheid wijn ingeschonken en Joost kreeg net als de man zelf en zijn stagiaire, zou later blijken een glas water met bubbels aangevuld met druivensap. Op mijn opmerking dat het limonade was, reageerde hij dat het sap was wat gewoonweg te zoet is om zo te drinken.

Vele wijnen hebben wij geproefd en uiteindelijk een viertal geselecteerd. Sabine en ik hebben ieder een doos van alle vier de wijnen mee genomen. Verder was ze nog geïnteresseerd in mousserende champagne achtige variant, maar die konden we niet proeven, want hij had deze niet open staan. Wij kregen van hem een fles mee met de woorden: “Drink deze vanavond op en als die lekker is kom je morgen gewoon een doos halen”. We kregen ook een fles druivensap mee.

Die fles is inderdaad ’s avonds soldaat gemaakt en daarvan moet ik dus ook nog een doosje halen, daar Sabine de volgende dag vroeg weer terug naar Nederland gereden is.

De dames en kinderen zijn vandaag naar Idesheim gegaan (uur rijden) om bij een groeve “edel” stenen te gaan zoeken. Henriëtte en Sabine waren hier al eerder geweest en konden daar met, aldaar verstrekt gereedschap, graven naar bijzonder gesteente. Dit keer was het door de droogte niet echt te doen, maar er was, speciaal voor de kinderen, een veldje waar men mooie en reeds bewerkte stenen had gestrooid.

Intussen ben ik weer met Toby gaan wandelen. Ik had op de kaart gezien dat er restante waren te vinden in het bos van een Romeinse Villa van drie of vier eeuwen na Christus. Bovendien zou mijn wandeling ook naar de top voeren van een berg die niet begroeid was.

De wandeling was weer vrijwel geheel door bos en dus schaduw. Toby gedroeg zich, net als andere keren, weer netjes en luisterde (meestal) goed. Bij de villa aangekomen, bleek dit alleen restanten te zijn van de fundering. Deze bleek van beton te zijn. Moet kunnen, want de Romeinen gebruikte dit toen al.

De wandeling zou naar de top voeren, maar deze bleek toch begroeid te zijn. Een bordje verwees naar de “Fünf-Seen Blick” wat volgens de kaart een uitzichtpunt moest zijn. Dit klonk ook goed, dus zijn Toby en ik daar heen gelopen.

De Fünf-Seen Blick bleek een uitkijktoren te zijn vanwaar er een uitzicht is over een de Moezel. Volgens internet: “Doorspekt met prachtige bossen en wijngaarden, doemt de Moezel vijf keer op, waardoor het lijkt alsof er vijf meren zijn”.

Eerlijk gezegd, zie ik maar drie stukken Moezel.

Het begon inmiddels al aardig warm te worden, dus zijn Toby en ik vanaf dat punt terug gaan lopen naar het park, maar wel via een iets andere weg. Het viel me wederom op dat er twee kleuren paadjes werden aangegeven via Maps.me. De donkerbruine zijn vaak paadjes waarop ook door auto’s kan worden gereden en lichtbruine paadjes de vaak niet eens te vinden zijn. Ook nu had ik een lichtbruin paadje in mijn route gedacht, maar die bleek inderdaad niet te vinden te zijn, niet eens iets wat lijkt op een wildwissel.

Uiteindelijk kwamen we weer in de buurt van het park alwaar ik in de verte een houthakkers machine zag rijden en vervolgens werd ik gepasseerd door een pick-up auto met een keetwagen erachter. Deze laatste liep snel op die andere machine in. Die houthakkersmachine was tot stilstand gekomen en bleef daar staan. Tijdens het passeren van deze vervoersmiddelen kwam de bestuurder van de voorste uit het bos lopen, had vermoedelijk een sanitaire stop gemaakt. Ik dacht dat ik snel weer zou worden gepasseerd, maar dat bleek nog aardig wat tijd te kosten en ik was dan ook bijna weer bij het park.

De rest van de dag heb ik met gedeisd gehouden in de schaduw van een boom omdat het gewoonweg reeds te warm was om nog wat te ondernemen.

Sabine had het idee opgevat om te gaan lunchen in het klooster Himmelrod. We zijn daar al vaker geweest, onder andere tijdens in een door Ketu en ik georganiseerde motortourweekend. Zoals elke keer eet ik daar een met deeg omhulde gehaktbal in een soort van dunne ragout. Erg lekker!

De rit daar naartoe was gelukkig aangenaam door de loeiende airco in de auto. Aldaar bleek er op het terras geen plaats meer te zijn met schaduw. Wel waren er twee parasols aanwezig die nog niet waren uitgeklapt. Deze heb ik samen met een kelner mogen uitklappen zodat er weer een paar plaatsen ontstonden alwaar je in een aangenamere temperatuur kan vertoeven. Zoals eerder gesteld, bestelde ik de Mehlklöße mit Speckstippe, althans ik dacht dat ik het goede had! Ik kreeg stukken deeg met spekreepjes met een schaaltje met abrikozen. Nadat ik het op had vroeg ik aan een vriendelijk medewerker of er met de recepten was gerommeld. Toen bleek dat ik het verkeerde had besteld. Ik had de Mönchkloß moeten bestellen. Ach ja! Zo heet dat ding! Volgende keer beter.

Op de terugweg zijn we via Echternach gegaan. Niet echt op de route, maar er moest goedkoop getankt worden en vele sigaretten worden ingeslagen. Dat laatste was zeker de moeite waard, daar sigaretten in NL meer dan twee keer zo duur zijn.

Vandaar uit zijn we weer naar Leiwen gereden. Het laatste stuk heb ik voor mijn rekening genomen, daar Sabine geen zin meer had. Bij de grensovergang van Luxemburg en Duitsland hadden we wederom kort oponthoud door een Politiecontrole. Wederom mocht iedereen doorrijden van de controlerende agent die zich in volle kleding onder parasol bevond. Ik had toch een beetje medelijden met heb.

Henriëtte had tijdens haar zoektocht naar, dingen te doen in de omgeving, ontdekt dat er op een uurtje rijden vanaf het park, in het plaatsje “Mörsdorf” een hangbrug was gebouwd over een lokaal dal dat in de jaren door een klein riviertje was uitgesleten. Na een in inspectie van de kaart, bleek deze hangbrug een pure toeristische attractie, want aan de overkant van dit dalletje was eigenlijk niets wat interessant was om te bezoeken. Vermoedelijk heeft het dorp besloten dat ze wat moesten doen om een toch wat ingeslapen oord weer wat leven in te blazen.

Bij aankomst in het dorpje, bleek je nergens te mogen parkeren, behalve dan op de goed met borden aangewezen parkeerplaatsen die waren voorzien van afsluitbomen. Het bezoek van de hangbrug was weliswaar gratis, maar het parkeren kostte tien euro.

Vanaf de auto werd de wandeling van 1,8km ingezet en tussen vele anderen liepen wij tussen de akkers naar de hangbrug. Op de hangbrug was het een soort van druk, wachten totdat alle tegenliggers weg waren was niet mogelijk, dus zijn we meteen maar begonnen aan de oversteek. In contrast met een hangbrug die ik ben overgestoken in Zwitserland, bleek deze door vele kabels met de grond verbonden, zodat er vrijwel geen beweging ontstond in de brug door het lopen over deze overspanning. Die in Zwitserland had deze kabels ook wel, maar veel minder, zodat de overtocht wel een soort van rustig moest worden uitgevoerd.

Toen we aan de overkant waren heb ik op mijn Maps.me kaart gekeken en er bleken vele wandelpaden te zijn die door het dal naar het dorpje voerden. Dus hebben we op de terugweg geen gebruik meer gemaakt van de brug, maar zijn door het, door de regenval van de afgelopen nacht, frisse bos naar de auto terug gewandeld.

Het is al een aantal dagen warm, maar vandaag zou het slechter worden en zelfs later op de dag in extreem weer veranderen.

Rond tienen, nadat Henriëtte en Larissa met de auto voor boodschappen waren afgereden, heb ik Toby meegenomen voor een korte wandeling in het bos. Van Joost kreeg ik te horen dat het zou gaan regenen, maar de buienradar gaf aan dat dit nog zeker een uur zou duren. De wandeling duurde uiteindelijk twee uur en inderdaad kreeg ik wat water op mijn dak. Niet dat dit erg was, het was een verfrissend buitje en mijn vissersvestje dat ik altijd draag vanwege de grote hoeveelheid zakken, bleek aardig waterdicht te zijn, zodat ik toch een soort van droog bleef. Bovendien liep ik in het bos vrijwel continu onder een dicht bladerendek die het vele water, dat uit de lucht kwam aardig tegenhield.

Enige uren nadat ik was terug gekomen van de wandeling werd het weer droog en drong een waterig zonnetje door het wolkendek. Deze zorgde voor een zakelijk drogen van het toch ietwat doorweekte vestje.

Des avonds trok het weer dicht en werd het weer zelfs een beetje dreigend. Toch bleef het droog tot middernacht, maar toen ging het wel los. Veel regen en onweer met de nodige bijbehorend knallen, die tijdens tellen tussen de bliksem en donder wel deed vermoeden dat deze niet recht boven ons zat. Intussen gingen de bomen aardig te keer en hoorde ik ook regelmatig klappen tegen het huisje. Ik ben toch even gaan kijken of alles nog in orde was buiten, maar kon niets ontdekken. Toch was ik er niet helemaal gerust op. Rondom de huisjes stonden veel grote bomen en de vraag die daarbij bij mij opkwam was: “Staan al die bomen wel stevig genoeg, in het bos had ik er twee dagen eerder genoeg gezien die omgevallen waren!?”.  Mijn overbuurman was in de auto gestapt en reed rondjes. Waarom weet ik niet, maar het was wellicht om zijn kind in slaap te sussen.

Na ongeveer twee uur werd het weer rustig.

Op een bezoek aan een speelgoedwinkel in Wittlich na hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan. Beetje in de schaduw gezeten en gelezen. Het boek dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen, de nieuwe Hendrik Groen, gaat hard. Op dit tempo heb ik die morgen uit. Ik heb me dus op lees-dieet gezet.

’s Avonds zijn we gaan proberen om te BBQ’en. Het was niet helemaal windstil en de aanmaakblokjes die ik gebruikte, een soort van brandstof voorzien zachtboard, rookte dusdanig dat het vakantie terrein aardig werd voorzien van mist. Gelukkig waren de meeste huisjes leeg, en in onze directe nabijheid was alleen het eerste huisje bezet. De tijdelijke Duitse huurders van dit etablissement hadden gelukkig geen last hiervan, daar de wind de meeste “mist” in de andere richting blies. Nadat deze vertroebeling van de lucht de andere huisjes had bereikt, bleek het al voldoende hoogte te hebben bereikt om over de andere huisjes heen te waaien. Nadat de meeste rook was opgetrokken, begon het spektakel opnieuw met het roosteren van gemarineerd vlees. Die variant noem ik vanaf vandaag maar “Rookvlees”

Vandaag zijn we gaan wandelen met Toby. Ik had een mooie route uitgestippeld via Maps.me en deze zou naar het stuwmeer de “Kleine Dhron” lopen en vandaar via een klein pad weer terug naar het park. Het eerste gedeelte liep keurig via een pad dat ook door een auto gebruikt zou kunnen worden. Dat laatste was recentelijk nog het geval, te zien aan de sporen in het gras en aarde, bovendien verried het gezang van kettingzagen in de verte, de aanwezigheid van noeste arbeiders die zich vermoedelijk vrijwel zeker per auto naar de arbeid locatie verplaatste.

Na een wandeling van een uur kwamen we bij een rijweg uit en na het oversteken konden we via de andere zijde van een zeer kleine rivier onze wandeling voort zetten, wederom via een bospad. Na een straf kwartiertje bereikte we de stuwdam. De naam “kleine Dhron” was blijkbaar niet voor niets gekozen, daar het riviertje, stuwdam en stuwmeer inderdaad redelijk klein zijn.

Via de stuwdam kwamen we weer bij de rijweg en daar moesten we een klein stukje langs lopen. Geen probleem, want erg veel auto’s en motoren kwamen we niet tegen. Na zo’n vierhonderd meter, kwamen we weer bij een pad dat ons richting het park zou leiden. Dit pad bleek niet veel gebruikt te worden, laat staan onderhouden, want deze lag vol met omgevallen bomen en bij open plekken in het bos bleek deze zwaar overwoekerd te zijn. Gelukkig hadden we Toby, want die leidde ons keurig door de dichten plantenzee en langs doorgangen onder omgevallen bomen.

Na de avontuurlijke wandeling kwamen weer terug in het park. We bleken aardig wat meegenomen te hebben uit het bos. Henriëtte bleek een twintigtal teken opgelopen te hebben. Toby minstens zo’n hoeveelheid en ik, de man die nog nooit een teek had gehad, bleek nu ook voorzien te zijn van drie exemplaren. Deze zijn vakkundig verwijderd.

Dit is de eerste dag van de vakantie naar Leiwen in Duitsland. In de aanloop van de vakantie had ik het idee opgevat om mijn motorfiets mee te nemen. Ik ben al lange tijd in bezit van een motortrailer en deze zou weer eens gebruikt gaan worden. Een korte inspectie van deze trailer liet mij weten dat er wel een klein beetje TLC nodig was om de trailer weer in gebruik te nemen. Nadat ik had laten weten wat mijn idee was, kreeg ik van Henriëtte en Larissa te horen dat ze graag een fiets mee wilde nemen en wel de tandem waarop Luke ook mee kon rijden. Na een korte overdenking liet ik het idee om mijn motor mee te nemen varen en focuste me op het vervoeren van drie fietsen. Allen elektrisch dus een aardige belasting voor de fietsendrager. Bovendien zou de tandem er eenvoudigweg niet op passen, daar deze 50cm te breed zou zijn op de achterkant van de auto. Even werd een aanhanger van een vriend overwogen, maar deze bleek bij nader inzien niet beschikbaar te zijn. Vervolgens viel mijn oog op de kleine kanotrailer van Kano Rijnland. Deze wordt niet veel meer gebruikt, daar er tegenwoordig twee nieuwe grote trailers zijn voor de Kanopolo en vlak- en grootwater discipline. Na een vraag aan de beide commissies bleek ik de trailer mee te mogen nemen.

Rond achten reed ik naar de vereniging om de trailer te gaan halen en nadat alle bagage in de auto was geladen werd ook de trailer opgeladen. Dit was even een beetje passen en meten, maar de drie fietsen stonden uiteindelijk stevig en stabiel op de trailer.

De bedoeling was om rond elf af te rijden, daar het zo’n vijf uur rijden zou zijn en we na vieren het huisje mochten betreden. We reden kwart over elf weg en de reis liep voorspoedig op een klein oponthoud nabij Eindhoven na. Bij Knuvelkes, na Maastricht werd de auto weer opgeladen en kon de tweede etappe van de reis beginnen. Door België langs mijn favoriete rotonde nabij Luik, altijd weer een dingetje en nu extra door de extra lengte met de aanhanger.

Bij de grensovergang met Duitsland was ook een kort oponthoud, daar deze weer geopend bleek. Alle auto’s inclusief wij mochten gewoon doorrijden. De grensovergang bleek niet door douane maar door politie bemand te zijn.

Kwart over vier reden wij het vakantiepark op en bleek dat Larissa en familie reeds aanwezig waren. Niet zo gek natuurlijk, daar ik maar 90km/u mag rijden en zij op vele plaatsen aanzienlijk harder.

Het huisje is zes persoons. Bestaat uit een kleine keuken, een kleine zithoek en een slaapkamer met badkamer en toilet en aan de andere kant twee slaapkamers met aparte badkamer en apart toilet. Van alle gemakken voorzien, maar ben toch blij dat we maar met z’n tweeën zijn, ik zie dit huisje niet snel bemand met zes volwassenen.